Η νέα μου γλώσσα είναι η σιωπή

Σιωπώ αντί να ουρλιάξω τα θέλω μου. Σιωπώ αντί να εκφράσω τα «νιώθω» μου. Σιωπώ και όλα τα καίω, σε ένα λυσσαλέο αθόρυβο σπαραγμό. Λευκό σαν το απόλυτο τίποτα, τρομακτικό σαν τον πιο φρικιαστικό εφιάλτη που σε ξυπνά καταμεσής της νύχτας ιδρωμένο, κάνοντας την καρδιά σου να σφυροκοπά άρρυθμα.

Σωπαίνω και διάολε, είναι τόσο πάνω από μένα όλο αυτό. Παλεύω με τον εαυτό μου σε μια εσωτερική μάχη ανάμεσα στο πώς γεννήθηκα και το πώς πρέπει να γίνω. Δεν προσποιήθηκα ποτέ. Δεν παραποίησα ποτέ τον εαυτό μου για να ταιριάξω στα μέτρα κανενός. Μόνο με τα χρόνια έμαθα να σιωπώ, γιατί στη σιωπή βρήκα ασφάλεια, βρήκα ειλικρίνεια, βρήκα τόλμη. Στη σιωπή διαφυλάσσονται όλα εκείνα που εκτίθενται στα λόγια. Όλα τα αληθινά που χρειάζονται προστασία, φροντίδα, νοιάξιμο.

Τι κι αν δείχνω αγρίμι; Μέσα μου υπάρχει ένας ολάνθιστος κήπος που αναδύονται κάθε λογής μυρωδιές. Τι κι αν τα τείχη μου είναι φθαρμένα πια από τις μάχες; Οι Νίκες μου βρίσκονται στα τρωτά μου σημεία και όχι στην πανοπλία μου. Σ’ εκείνα τα σημεία που μου θυμίζουν ότι ζω. Τα ανέγγιχτα, τα αλώβητα, τα ακέραια. Όλα εκείνα που σκορπίστηκαν απ’ τους ανθρώπους του χτες, προκειμένου να χωρέσουν στο σήμερα.

Συλλέγω όμορφες στιγμές για να μπολιάζω τον κήπο μου. Αγαπώ, νιώθω, κατανοώ, νοιάζομαι, χωρίς να περιμένω τίποτα. Έχω συνειδητοποιήσει από καιρό ότι ο κόσμος δεν έχει για να δώσει. Δε φταίει. Στα γκρίζα τείχη μου υπάρχουνε νυχιές, ρωγμές, γκρεμίσματα, μοιάζουν με τους άψυχους βέβηλούς τους, όμως από μέσα τους η κάθε ανάσα στάζει ζωή.

Μαρία Χαρίτου

Γράψτε ένα σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *