Φυσάει αδιαφορία

Φυσάει αδιαφορία από την ψυχρή συμπεριφορά σου. Και δεν πα να μου λες εσύ πως δεν είναι έτσι. Πως σκέφτομαι καχύποπτα. Είναι ολοφάνερο πως ο νους σου τρέχει κάπου αλλού. Σε ξέρω απ’ έξω και ανακατωτά πια. Νιώθω πως απομακρύνεσαι ολοένα και μακριά μου. Οι δικαιολογίες σου πλέον κοσμούν τα μηνύματα του κινητού μου. Είναι τόσες πολλές και διαφορετικές, που φωνάζουν από μακριά πως υπάρχει άλλο πρόσωπο στη ζωή σου.

Δε χρειάζεται καν να το αρνείσαι πια.  Πες πως τερματίσαμε. Πες πως άδειασες. Πες μου έστω κάτι αληθινό και ύστερα τράβα στην ευχή του Θεού. Δίπλα μου με το ζόρι δε σε θέλω. Θα βρω την άκρη μου εγώ. Μα σταμάτα μόνο να κρύβεσαι. Ένα και ένα κάνουν δύο, απλές και ξεκάθαρες κουβέντες. Τελείωσε αυτό που ένιωθες για μένα. Και δεν έχω σκοπό να σε κρατήσω. Ούτε θέλω να σε βλέπω να τυραννιέσαι από τις τύψεις σου. Απόψε σε απελευθερώνω εγώ. Ας βγεις και από πάνω. Δε μ’ ενδιαφέρει. Ξέρω μόνο πως τελειώσαμε εδώ και μήνες. Απλά, έλεγα μήπως και κάτι άλλο σου συνέβαινε και όλο έκανα υπομονή. Μα και αυτή κάποτε φτάνει στα όρια της.

Και να, που τώρα σε διώχνω. Πήγαινε στο καλό και όπου σου προσφέρουν ευτυχία. Μισά συναισθήματα δε μου αρκούν, ούτε να σε μοιράζομαι. Η αξιοπρέπεια μου δε μου το επιτρέπει. Ή πρώτο ρόλο στη ζωή σου, ή τίποτα άλλο. Και αφού σε βλέπω σαν λιοντάρι στο κλουβί, φύγε!

Τρέξε εκεί που αγαπάς. Εκεί που σε κάνουν να γελάς. Τόσο πολύ σ’ αγαπώ. Θέλω να σε βλέπω μέσα στην ευτυχία. Όσο και να πονάω. Φύγε, σου λέω. Σε περιμένουν.

Εύη Γουργιώτη 

Γράψτε ένα σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *