Η αγκαλιά της ανεμελιάς

Ένα μικρό παιδί μιλά μέσα στην ψυχή μου πολλές φορές. Πότε είναι μαζεμένο σε μια γωνίτσα, πότε ξεσπά κάνοντάς μου παράπονα για πράγματα που δεν «είπε», γιατί τις περισσότερες φορές δεν υπήρχε δίπλα του κάποιος να ακούσει, κάποιος με προθυμία να καταλάβει τις ανάγκες του. Το μόνο που του έλεγε ήταν να «σωπάσει» όταν έκανε ερωτήσεις, γιατί ήταν μικρό για να καταλάβει τον κόσμο των μεγάλων.

Όταν ξεσπά αυτό το παιδί, μου διηγείται πολλά περιστατικά από το δικό του κόσμο, μόνο που τον έκλεισε σε ένα κουτί κάποτε πολύ καλά, μακριά από τους ανθρώπους και προφυλαγμένο από εκείνους που δεν τους ενδιέφερε, όπως είχε καταλάβει. Τον περιόρισε μάλιστα τόσο πολύ, που μετά βίας «μιλούσε» και εκείνο μαζί του… Κάποιες νύχτες στα όνειρά του έβλεπε άλλους κόσμους όμορφους και χαιρόταν, όμως κάποιες σκιές το κυνηγούσαν να φύγει από εκεί, να μη χαίρεται, να φοβάται. Τότε ξυπνούσε ταραγμένο και κρυβόταν στο μαλακό του μαξιλάρι, τη φωλίτσα του. Εκεί ένοιωθε ανακούφιση από ό,τι έζησε κι ας του έλεγαν πως «ένα κακό όνειρο ήταν, πάει, πέρασε». Ήθελε να το πιστέψει, δεν ήθελε όμως να ξαναπάει σε αυτό το μέρος που οι σκιές κυνηγούν τα παιδάκια και τα τρομάζουν…

Άλλες φορές πάλι θέλει να χαρεί τη ζωή, τον ήλιο, τη θάλασσα. Να τρέξει με ανεμελιά στη φύση ξυπόλητο σε μια παραλία, να χαίρεται το παιχνίδι του, χωρίς να νοιάζεται αν λερωθεί, αν καεί από το μεσημεριανό λιοπύρι, ή αν κάψει η άμμος τα ποδαράκια του από το τρέξιμο. Θέλει να είναι χαρούμενο, πρόσχαρο με όλα, με όλους, να περνά χρόνο ακούγοντας το κύμα να σκάει στην ακροθαλασσιά και να σιγοτραγουδά, συνοδεύοντας το παιχνίδι του.

Μερικές στιγμές όπως αυτή που γράφω, όταν μιλά αυτό το μικρό παιδί στρέφεται προς το μέρος μου. Η αλήθεια είναι πως δεν έχω καταλάβει ακόμα γιατί το αποφεύγω, αλλά ίσως φοβάμαι να αφεθώ στη διάθεσή του. Νομίζω πως αυτή τη στιγμή το ακούω και το κοιτάζω κατάματα, ίσως πρώτη φορά τόσο καθαρά το κοιτάζω και βλέπω μέσα στα μάτια του την ανάγκη να επικοινωνήσει μαζί μου, να του εκφράσω κι εγώ την αποδοχή μου στην παρουσία του και σε ό,τι προσπαθεί να μου πει…

Πάμε μαζί να περπατήσουμε βήμα-βήμα, ό,τι χάσαμε θα το ξαναβρούμε παρέα….Μόνο να μην κλαις, δεν αντέχω να κλαις, θα σε κρατήσω από το χέρι και θα παίξουμε ανέμελα όπως το θέλεις, όπως το ήθελες και δε σε άκουγε κανείς. Είναι όμορφη η ζωή, πολύ όμορφη.

Εντάξει, κάνε μου μια μεγάλη αγκαλιά, το χρειάζομαι…

Μαριάνθη 

About Μαριάνθη

Αγαπώ να μοιράζομαι αυτά που έχω στην ψυχή μου. Από μικρή ηλικία αισθανόμουν πως υπάρχουν και άλλοι κόσμοι, η ύπαρξή τους ήταν σαν δίαυλοι επικοινωνίας με την στιγμή που ζούσα. Ένοιωθα πως κάτι ήθελαν να πουν σε όσους πίστευαν στην ύπαρξή τους. Ήθελα να γράψω ποιήματα και φυσικά το πραγματοποίησα γράφοντας και τώρα για ότι αισθάνομαι, για ότι επικοινωνώ με τους κόσμους που άνοιγαν και συνεχίζουν να ανοίγονται στα μάτια της ψυχής μου. Οι σκέψεις γίνονται δημιουργήματα φωτεινά όταν προέρχονται από αυτούς τους κόσμους και αφηγούνται πολλά από αυτά που ίσως βοηθούν και άλλους αν τους πιστέψουν και θέλουν να τους γνωρίσουν. Η Αγάπη είναι η κατευθυντήριος διαδρομή για αυτήν την προσφορά και όποιοι την αναζητούν, περνούν από πολλά επίπεδα γνωριμίας μαζί της. Ταξιδεύουν στους μυστικούς δικούς της κόσμους μέσα από τους διαύλους που συνδέουν την δική μας πραγματικότητα μαζί τους...

View all posts by Μαριάνθη | 60 posts