Η μνήμη της φυγής
Στους μισούς έρωτες να δίνεις ολόκληρη τη σκέψη.
Να είναι ατόφιο το χάδι του μυαλού, να γεμίζει απουσίες αισθήσεων και κενά παραισθησεων.
Να γίνεσαι το πολύ που μένει, στο λίγο τους που λείπει.
Και άσε να έχουν εκείνοι, το κρίμα της φυγής.
Κι εσύ, το ανάθεμα της μνήμης.
Ζωή Παπατζίκου
Σε δύο ενότητες μοιρασμένη η ζωή μου. Στην Αθήνα όπου γεννήθηκα, μεγάλωσα κι έζησα μέχρι το τέλος της εφηβείας μου και στην Εύβοια όπου πλέον μένω μόνιμα. Με οδηγό την έμφυτη παρατηρητικότητα αλλά και την γενικότερη εντρύφηση των ανθρώπων και των εμπειριών τους, οι σκέψεις και οι λέξεις πάντα πλέκονταν σε γαϊτανάκι καταγραφής, σαν να προσπαθώ να αιχμαλωτίσω λογιών στιγμές και ποικίλα συναισθήματα κόντρα στην ελεύθερη και ιλιγγιώδη ταχύτητα του χρόνου που αμείλικτα στη ξέφρενη πορεία του όλα τα μεταβάλλει. Η ζωή μας είναι ένα άγραφο ανοιχτό βιβλίο, ας αποτυπώσουμε μέσα του τις πιο γραφικές μας αλήθειες!
