Αυγουστιάτικο φεγγάρι

Σου γράφω αυτό το γράμμα επειδή δεν βρήκα το θάρρος να σε κοιτάξω κατάματα. Είναι ο χρόνος που τρέχει σαν τρελός; Τα γεγονότα που είναι πολλά και αυτά σε μια άδεια πόλη που μοιάζει εγκαταλελειμμένη; Δεν ξέρω ειλικρινά.

Σου ζητώ συγνώμη που σε αγνόησα. Που δε θαύμασα τη σπάνια ομορφιά σου. Που δεν ήμουν ένας από αυτούς τους θαυμαστές που σε τράβηξαν φωτογραφία για να την ανεβάσουν στο διαδίκτυο.

Δεν το έκανα επίτηδες, να ξέρεις. Το μυαλό μου είναι απασχολημένο με πολλά και διάφορα αυτό τον καιρό. Σε λιγότερο από ένα μήνα ανοίγουν τα σχολεία. Η χρονιά θα είναι απαιτητική και πρέπει να γεμίσω τις μπαταρίες μου.

Σε λίγες μέρες είναι τρείς μήνες από τότε που έφυγε ο πατέρας μου. Αλήθεια; Πότε πέρασαν τρείς ολόκληροι μήνες; Και η απώλεια θέλω να ξέρεις πως είναι κάτι που πονάει και μάλιστα πολύ.

Σου έχω και ένα ευχάριστο νέο, φεγγάρι μου. Σε λίγες εβδομάδες κυκλοφορεί το δέκατο βιβλίο μου – πράγμα που με κάνει πολύ ευτυχισμένο. Όμως γι’ αυτό δεν μπορώ να πω περισσότερα.

Κλείνοντας αυτό το γράμμα θέλω να σου ζητήσω μια τελευταία χάρη. Να φέγγεις το δρόμο μου. Να ξέρω πως δεν είμαι μόνος. Πως από εκεί ψηλά με κοιτάς και καμαρώνεις για όλα αυτά που σου είπα και για άλλα τόσα…

…να ‘σαι καλά, φεγγάρι μου!

Κωνσταντίνος Ιωακειμίδης