Σιωπές και προσμονές
Δες με.
Κλειστό βιβλίο έγινα.
Ενα- ένα τα γράμματα, γλιστρούν αργά και αθόρυβα από τις κολλημένες σελίδες.
Γίνονται λέξεις ανείπωτες και κρύβονται πίσω από σιωπές και προσμονές.
Κι αυτή η ελπίδα, δε λέει να ημερέψει.
Άγριο θηρίο έγινε και κατασπαράσσει τη μισή ύπαρξη.
Λεπίδα που σφάζει επιδέξια το όνειρο.
Κι εκείνο, ακόμη στέκει αγέρωχο και καρτερεί.
Για να ψελλίσει, έστω και ξέπνοα τη τελευταία του στιγμή:
“ Σε περίμενα “
Ζωή Παπατζίκου
Σε δύο ενότητες μοιρασμένη η ζωή μου. Στην Αθήνα όπου γεννήθηκα, μεγάλωσα κι έζησα μέχρι το τέλος της εφηβείας μου και στην Εύβοια όπου πλέον μένω μόνιμα. Με οδηγό την έμφυτη παρατηρητικότητα αλλά και την γενικότερη εντρύφηση των ανθρώπων και των εμπειριών τους, οι σκέψεις και οι λέξεις πάντα πλέκονταν σε γαϊτανάκι καταγραφής, σαν να προσπαθώ να αιχμαλωτίσω λογιών στιγμές και ποικίλα συναισθήματα κόντρα στην ελεύθερη και ιλιγγιώδη ταχύτητα του χρόνου που αμείλικτα στη ξέφρενη πορεία του όλα τα μεταβάλλει. Η ζωή μας είναι ένα άγραφο ανοιχτό βιβλίο, ας αποτυπώσουμε μέσα του τις πιο γραφικές μας αλήθειες!
