Το άρωμα των νεκρών ερώτων

Το άρωμα των νεκρών ερώτων δε φεύγει.

Κατοικεί στα ντουλάπια, στις φωτογραφίες που δε διαγράφονται ποτέ, όσο κι αν πονάνε.

Και ξέρεις, είναι εκεί όταν ανοίγεις ένα φάκελο με σημειώματα που δεν έπρεπε να φυλάξεις.

Στις μνήμες που ξύνουν παλιές πληγές, εκεί που πίστεψες πως ο χρόνος θα γιατρέψει τα πάντα. Δεν είναι απλά μια ανάμνηση που ξεθωριάζει.

Είναι η γεύση της απώλειας, η πίκρα που σε κάνει να ανασαίνεις βαριά. Είναι το βάρος που κουβαλάς, χωρίς να ξέρεις πώς να το αφήσεις κάτω, μια σκιά που σου θυμίζει συνέχεια πως κάτι τελείωσε χωρίς επιστροφή.

Αλλά αν το συνειδητοποιήσεις ότι τελικά δεν ήταν για σένα, ακολουθεί το πιο σημαντικό απ’ όλα:

Η αγάπη προς τον εαυτό σου, που τόσο είχες παραμελήσει! Αυτή, που θυσίασες για να κρατήσεις κάτι που ήδη είχε τελειώσει.

Που την ξέχασες μέσα σε μηνύματα που δεν απαντήθηκαν, σε σιωπές που βάφτιζες “υπομονή”.

Και τώρα, την ανακαλύπτεις ξανά – αδέξια, μα αληθινά.

Σαν να κρατάς το χέρι ενός φίλου, που σου θυμίζει ότι αξίζεις,

όχι επειδή σε αγάπησαν, αλλά επειδή εσύ οφείλεις να αγαπάς εσένα.

Εύη Μαυρογιάννη