8 Χρόνια “Μεταξύ μας”
Το “Μεταξύ μας” είχα την τύχη και την ευλογία να το δημιουργήσω από το μηδέν. Δε χρειάστηκαν πολλά. Λίγοι άνθρωποι με ένα πάθος κοινό και πίστη στη δύναμη της παρέας. Ψυχές που χαρακτήριζε η ανησυχία, η παρόρμηση και η απατηλή πεποίθηση ότι γράφοντας θα αλλάξουν τον κόσμο. Ασυμβίβαστες υπάρξεις που αντλούσαν οξυγόνο από τη γραφή τους και κάπως έτσι ισορροπούσαν μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας.
Το “Μεταξύ μας” για εμένα αποτέλεσε ένα πραγματικό σχολείο. Μου έμαθε να φοβάμαι τη σιγουριά και να αποφεύγω τις μόνιμες λύσεις. Να μην εφησυχάζω και να αναζητώ διαρκώς το κάτι παραπάνω. Να αμφισβητώ, να σαρκάζω, αλλά και να μην ξεχνάω ποτέ ποιος τίμησε όσα είπε και ποιος φόρτισε την ατμόσφαιρα προκειμένου να συγκινήσει ή να συγκινηθεί ο ίδιος.
Το “Μεταξύ μας” μου έμαθε να χάνω ανθρώπους και να κερδίζω ψυχές. Και αν πολλές φορές τα δεδομένα μου έγιναν ζητούμενα, υπήρξαν και δεδομένα που δεν έπαψαν να μου διατίθενται ποτέ. Το ίδιο προσπάθησα να κάνω κι εγώ. Αυτό θα κάνω πάντα.
Για εμένα, το “Μεταξύ μας” στάθηκε το ξωκλήσι που θα απέθετα τις προσευχές μου όταν η ζωή ανηφόριζε και το άγνωστο με τρόμαζε. Το γραφικό παρεκκλήσι που θα ξαπόσταινα τα βήματα και θα ανέτεινα την ψυχή μου. Ένας ναός καθεδρικός όπου θα εμπιστευόμουν κρίματα και αδυναμίες· και το ιερό δισκοπότηρο που θα μου κοινωνούσε τη δύναμη για την επόμενη μέρα.
Σήμερα λοιπόν, 8 χρονιά μετά τη δημιουργία της σελίδας που έμελλε να αποτελέσει το προσωπικό μου καταφύγιο και στο κατώφλι της μεγαλύτερης αλλαγής που έρχεται να ολοκληρώσει έναν άνθρωπο, θέλω να ευχηθώ από καρδιάς χρόνια πολλά στους αναζητητές οι οποίοι πορεύτηκαν μαζί μου από την αρχή ως τα σήμερα.
Χρόνια πολλά στις αδέσποτες εκείνες ψυχές που ενσωματώθηκαν στην πορεία στο στέκι μας και δεν εγκατέλειψαν στιγμή.
Χρόνια πολλά σε όσους θεώρησαν τη γραφή ακόμα μια παρόρμηση και έβαλαν πλώρη για άλλους ορίζοντες και νέους προορισμούς, και ειλικρινά, εύχομαι χρόνια πολλά σε αυτούς που ξέχασαν από πού ξεκίνησαν όταν κατέκτησαν τις προσωπικές τους κορυφές.
Να είμαστε όλοι καλά και τίποτε άλλο…
Χωρίς οποιονδήποτε από εσάς, τίποτα δε θα ήταν το ίδιο.
Σας αγαπάω πολύ, όλους!
Χατζηκυριάκου Παντελής
Ονομάζομαι Χατζηκυριάκου Παντελής και είμαι από τη Θεσσαλονίκη. Αν και λογιστής στο επάγγελμα, η σχέση μου με τους αριθμούς παρέμεινε τυπική.
Στα 35 μου χρόνια, κοιτάζοντας πίσω μου με θυμάμαι από μικρό να αποτυπώνω τις σκέψεις και τις ανησυχίες μου δεξιά κι αριστερά. Άλλες φορές σε ένα παγκάκι σε κάποια από τις παιδικές γειτονιές της δεκαετίας του 90’, αργότερα στο περιθώριο των σχολικών μου βιβλίων, στη συνέχεια σε κάποιο αμφιθέατρο της σχολής μου κι έπειτα σε ένα τεφτέρι που με συντρόφευε καθ’ όλη τη διάρκεια της θητείας μου.
Λάθος επιλογές έκανα και θα κάνω πολλές ακόμη. Όλες τους όμως τις έκανα σε συνάρτηση με τον αθλητισμό και τη γραφή. Αυτά ήταν το οξυγόνο μου. Η εκτόνωση του σώματος και του πνεύματος μου. Οι μόνες σταθερές αξίες σε έναν διαρκώς μεταβαλλόμενο κόσμο που μου θύμιζαν ποιος είμαι και τι θέλω.
Μέσα από αυτήν εδώ τη στήλη, θα πορευτούμε παρέα με αναλύσεις απόψεων, προσωπικές ανησυχίες, εξορμήσεις στην επικαιρότητα και καταθέσεις ψυχής.
Κυρίες και κύριοι, καλό μας ταξίδι!
