Έ ρ ω ς της ψυχής β α τ ή ρ α ς

Πότε ήταν η τελευταία φορά που χαμογέλασε ξέγνοιαστα… που ένιωσε ανέμελος… που συμμάχησε με κάποια καπρίτσια της ζωής…της νιότης τερπνές ατασθαλίες… δεν θυμάται, και ούτε αναλογίστηκε ποτέ ποια ήταν η αιτία. Μια καλοκουρδισμένη μηχανή ήταν, προγραμματισμένο και υπεύθυνο άτομο τον αποκαλούσαν οι γονείς του, άνευρο και άψυχο τον θεωρούσε ο προπονητής του.

Αγόγγυστα ακολουθούσε το πρόγραμμα που του είχαν συντάξει, μα πουθενά δεν είχε ιδιαίτερες διακρίσεις. Στο μέσο όρο της τάξης του οι επιδόσεις στο σχολείο, άχρωμη ως δυσδιάκριτη η κοινωνική του ακτιβολία στις συναναστροφές του, ανύπαρκτες οι επιθυμίες του και όσες η νιότη γεννούσε αδυνατούσε να τις διεκδικήσει. Μόνο κάποιες χλωμές αναλαμπές στον αθλητισμό, στο στίβο συγκεκριμένα, στους δρόμους μεσαίων αποστάσεων, φώτιζαν τη διαδρομή του και έτρεφαν την ικανοποίησή του!

Η φύση είχε κάνει τη δουλειά της, τον είχε προικίσει με όμορφα εμφανισιακά στοιχεία, ο αθλητισμός σφυρηλάτησε το κορμί του, μα η αυτοεκτίμηση και η αυτοπεποίθησή του παρέμειναν αδρανείς. Αυτόν το β α τ ή ρ α  που τινάζει ψηλά το πέταγμα  της νιότης, κανείς δεν του τον πρόσφερε, ούτε μόνος του κατάφερε να τον ανακαλύψει! Στη φαρέτρα της ψυχής του ήταν άγνωστα τα μπράβο και στη συνείδησή του λίμναζαν η άκαρπη κλισέ φράση: “δεν πειράζει, αρκεί που προσπάθησες”.

Τα 20στά γεννέθλιά του ήταν και συνέπεσαν με τη διεξαγωγή των Πανελλήνιων Διασυλλογικών Αγώνων στίβου. Χωρίς καμία προσδοκία, απλά για την συμμετοχή του Συλλόγου, τον πρότεινε ο προπονητής του για το αγώνισμα των 1500 μέτρων. Αν χάρηκε… αν έθεσε κάποιο στόχο… αν ενεργοποίησε μέσα του δυνάμεις ευγενούς άμιλλας, κανείς δεν ξέρει. Ούτε μια έκφραση, μια σύσπαση, δεν αποτυπώθηκε στο πρόσωπό του!

Αδιάφορα κινούταν στο προθερμαντήριο ανάμεσα σε άλλους αθλητές προσπαθώντας να ζεστάνει τους μύες του. Έτσι, από αθλητική συνήθεια, όχι από κάποιο ζήλο ξεχωριστής επίδοσης για την προσωπική του ικανοποίηση και για δικαίωση των κόπων του. Τον καθησύχαζε μόνιμα το “αρκεί που προσπάθησες”.

Ήταν αρκετή ώρα που η Ανθή -γνωστή και αναγνωρισμένη αθλήτρια από τις μικρές ηλικίες ακόμη- τον παρατηρούσε επίμονα γοητευμένη από το παρουσιαστικό του χωρίς να τον γνωρίζει καν, μα εκείνος είδηση δεν πήρε. Ανέλαβε η παρόρμησή της να τον ξυπνήσει, να κοιτάξει και λίγο γύρω του και να μη βλέπει μόνο.

Τον πλησίασε, γνωρίστηκαν, μίλησαν αρκετά συνεχίζοντας την προθέρμανση, ώσπου ξαφνικά ένιωσε οι πεταλούδες να φτερουγίζουν στο στήθος του, οι αρρυθμίες της καρδιάς του να προδίδουν τα άγνωστα ως τότε για ‘κείνον αισθήματα, οι ηλεκτρικές εκκενώσεις στο μυαλό του να σπινθηρίζουν, οι λέξεις του να χάνουν τον ειρμό τους, ένας νέος κόσμος γεννήθηκε μέσα του.

“Θα σε περιμένω στον τερματισμό” του ψιθύρισε η Ανθή, “καλή επιτυχία” του ευχήθηκε και του χάιδευε τρυφερά το χέρι. Ό,τι και όσα ένιωσε αδυνατούσε να τα εξηγήσει, να τα αντέξει, να τα ξεχάσει και ένιωσε τόσο ιδιαίτερα σαν να μην του είχαν ξανασυμβεί.

Έφτασε η ώρα του αγώνα!

Ως την πρώτη στροφή βρισκόταν στο κυρίως γκρουπ των αθλητών, μα σαν άλλαξε ο ρυθμός, έμενε πίσω και ήταν έτοιμος να τον προσπεράσει και ο τελευταίος. “Θα σε περιμένω στο τέρμα… μπορείς…”, άκουσε την Ανθή εκεί κοντά στην ανοιχτή στροφή να τον παροτρύνει.

Ένιωσε τη φωνή της σαν οξυγόνο που εμπλούτισε με ενέργεια τα κύτταρά του, η καρδιά του δυνάμωσε, φτερά έβγαλαν τα πόδια του και το πείσμα της θέλησής του ζωγραφίστηκε στο πρόσωπό του!

Θαύμα… έγινε το θαύμα! Έναν έναν προσπερνούσε τους συναθλητές του και ακριβώς πάνω στο νήμα, δε βγήκε μόνο πρώτος αλλά το χρονόμετρο έδειξε πως έπιασε και το ψηλό όριο για τη συμμετοχή του στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου που θα γινόταν σε δύο μήνες.

Δεν κατάλαβε τι έκανε, δεν έβλεπε μπροστά του, η Ανθή τον βρήκε και αγκαλιάστηκαν σφιχτά. Εκείνο το φιλί της ήταν πιο χρυσό από το μετάλλιο που κρέμασε στο στήθος του!

Αχ, η δύναμή σου έρωτα, βατήρας ζωής γίνεται, ανάσα, οξυγόνο…