Show must go on…
Καταλαβαίνω πολύ περισσότερα από όσα μπορεί κάποιος να πιστεύει για μένα. Και δε νομίζω ότι το καταφέρνω αυτό με το μυαλό. Το μυαλό έχει όρια. Δουλεύει με δεδομένα, υπολογισμούς, υποθέσεις και συμπεράσματα βασισμένα στο λογικό, στο πραγματικό, στο σαφές υπαρκτό δηλαδή.
Είναι η ψυχή που βλέπει το μη ορατό, αυτό που κάποιος προσπαθεί να κρύψει ή ίσως δεν ξέρει καν ότι υποθάλπει μέσα του.
Είναι η ψυχή, που ακούει το θρήνο ή το χαρούμενο τραγούδι της καρδιάς των άλλων.
Είναι αυτή που τρεμοπαίζει, σαν πιάνει συχνότητες φόβου, θυμού, ζήλειας και οποιουδήποτε αρνητικού συναισθήματος έξωθέν της.
Αυτή, που ξέρει ότι πραγματικό δεν είναι μόνο αυτό που βλέπουμε, ακούμε και αγγίζουμε. Αυτή, που δεν μπορεί κανείς να την καθησυχάσει ή να την ξεγελάσει με λογικά επιχειρήματα, γιατί αυτά που της προδίδουνε τα βλέμματα, οι χροιές των λέξεων, οι φλέβες που διογκώνονται από ένταση αλλά και άλλα αδιόρατα και ακαθόριστα σήματα των οποίων γίνεται δέκτης, της μαρτυράνε τις βαθιά καταχωνιασμένες αλήθειες…
Και πώς αλλιώς άλλωστε; Αφού είναι η ψυχή, αυτή που έχει φορτωθεί το Σταυρό μιας ολόκληρης ζωής γεμάτης από δάκρυα, προδοσία, ακύρωση και φόβο. Αυτή πλήρωνε πάντα όλα τα γραμμάτια των λαθών και των κακών επιλογών, δικών της αλλά συχνά και των άλλων.
Αυτή η ψυχή, λοιπόν, έχει μάθει.
Μπορεί να κάνει τα ίδια λάθη ξανά και ξανά και ξανά. Όμως έχει μάθει.
Να αντιλαμβάνεται, να αφουγκράζεται, να αναλύει ακούσια, να κατανοεί,
να συγχωρεί, να αντέχει το άδικο.
Και ξέρει καλά πως κανείς δεν έχει δει ποτέ πραγματικά μέσα της
κι ας το πίστεψαν πολλοί αυτό. Όταν ήρθε η ώρα, αβίαστα την πρόδωσαν και τη σταύρωσαν ή έστω απλά την παραμέρισαν, ξεχνώντας αυτό που κάποτε υπήρξε για αυτούς.
Έλα, καλέ μου παλιάτσο…
Φόρα το γλυκό σου χαμόγελο, βάψε με χρώμα λευκό τους μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια σου, ντύσου με την πολύχρωμη κουρελιασμένη σου στολή, ζωγράφισε κι ένα ψεύτικο δάκρυ στα μάγουλά σου – έτσι για να μπερδεύεται με τα αληθινά – και μπες πάλι μέσα στην παράσταση!
Η ζωή δεν περιμένει.
Κι είναι τόσο μικρή.
Μα και τόσο όμορφη η άτιμη…
Άνοιξε το βήμα σου, στηλώσου και προχώρα. Και μη σταματάς πουθενά! Ακόμα κι αν ακούσεις το υπέροχο τραγούδι των Σειρήνων του πελάγους, μη σταματάς!
Δεν είναι για σένα, δε σε λένε Οδυσσέα. Για σένα δε γράφτηκε ποτέ κανένας μύθος και κανένα παραμύθι…
Είσαι μόνο ένας κλόουν… Ανέβα στο σανίδι και κάνε τις τούμπες σου! Κι αν πονάς δεν πειράζει… Κοίτα. Ο κόσμος γελάει! Και ξέρεις πόσο πολύ ανάγκη το έχει αυτό!
Show must go on!
Κ. Καραμπάρη Πανταλέων
Φωτογράφος: Δήμος Δέλτα
Μοντέλο: Σταματία Δούλη
Ποιά είμαι; Νομίζω πως μέχρι την ύστατη πνοή θα ψάχνω να το βρω.. Ως γέννημα - θρέμμα της πιο ερωτικής πόλης, είμαι φανατική οπαδός και υποστηρίκτρια της αγάπης και του έρωτα.. Γράφω για όλα αυτά που βλέπω, ακούω και ζω, για όλα όσα ονειρευομαι, για όλα εκείνα που δε θα ζήσω ποτέ.. Γράφω γιατί έτσι ανασαίνω περισσότερο οξυγόνο, γιατί έτσι ξορκίζω καθετί που με πονάει, γιατί απλώς δε γίνεται να μη γράφω.. Ποιά είμαι; Ίσως και να 'μαι τελικά μία πριγκίπισσα, που κατά λάθος ξέφυγε από κάποιο παραμύθι κι όλο ψάχνει το δρόμο να γυρίσει πίσω σε αυτό..
