Νέα κτίση
«Ένα βιβλίο γράφεται από την αρχή»
Ας ξεκινήσουμε κάπως έτσι…
Τι γιορτάζουμε το Πάσχα; Το πέρασμα από το θάνατο στη ζωή, από το ψέμα στην αλήθεια, από το άδικο στη δικαιοσύνη…
Ανάσταση, Ανάσταση ψυχής, Ανάσταση συνειδήσεων, Ανάσταση των σωμάτων μας, Ανάσταση της ζωής. Όποιος πιστεύει, όποιος ελπίζει, όποιος δακρύζει, μοιάζει να ψιθυρίζει ο άγγελός του: «Στο Αιώνιο φως θα ντυθεί»
Η ζωή δεν έχει τέλος, ο άνθρωπος φοβάται το τέλος γιατί το τέλος σημαίνει θάνατος. Η μνήμη του θανάτου, του τέλους, της προδοσίας, τον εμποδίζει να αισθανθεί χαρά, να λυτρωθεί από τα όποια δεσμά του, γιατί μόνο η Ανάσταση λυτρώνει. Όμως, δεν υπάρχει θάνατος, η ζωή είναι Αιώνια, έχει συνέχεια και είναι όμορφη, ευλογημένη, ολάνθιστη και γεμάτη Φως. Ανοίγεται μπροστά σε ένα “τέλος” μια πύλη μέσα στην άνοιξη που μοσχοβολά από ομορφιά, ευλογίες και λιβάνι που αγιάζει τις στιγμές μας. Χαρίζεται στους ανθρώπους μια καινούργια ευκαιρία, που ο άνθρωπος τη χρειάζεται για να αναζωογονηθεί, εκεί θα ξεκουράσει την ψυχή του.
Θα σταθμεύσει και θα σκεφτεί: Δεν υπάρχει τέλος, μόνο ένας κύκλος που «επιστρέφει» αυτά που πρέπει. Ο κύκλος που πρέπει να κλείσει τα παλαιά κεφάλαια του βιβλίου που έφθειρε ο χρόνος. Το βιβλίο πάλιωσε και πρέπει να ανανεωθεί. Να γράψει καινούργιες σελίδες, αναγεννημένες. Πάμε λοιπόν πάλι από την αρχή: Ανάσταση, η ζωή Ανασταίνεται, ο θάνατος χάνει την κυριαρχία του. Η Ανάσταση μας οδηγεί στο πέρασμα – Πάσχα μιας νέας ζωής, μιας βαθιάς αλλαγής που απλώνεται πέρα από τον μικρό μας κόσμο και αγκαλιάζει τα σύμπαντα, γιατί εκεί κάπου «λησμονήσαμε» τα φτερά μας…
Μας αξίζει να αναγεννηθούμε, να αλλάξουμε, μας αξίζει να δούμε τη ζωή με καινούργια μάτια, καθαρά και γεμάτα φως.
Νέα κτίση, Νέα ζωή, Νέοι άνθρωποι. Αναγεννημένοι, φωτεινοί.
Μαριάνθη
Αγαπώ να μοιράζομαι αυτά που έχω στην ψυχή μου. Από μικρή ηλικία αισθανόμουν πως υπάρχουν και άλλοι κόσμοι, η ύπαρξή τους ήταν σαν δίαυλοι επικοινωνίας με την στιγμή που ζούσα. Ένοιωθα πως κάτι ήθελαν να πουν σε όσους πίστευαν στην ύπαρξή τους. Ήθελα να γράψω ποιήματα και φυσικά το πραγματοποίησα γράφοντας και τώρα για ότι αισθάνομαι, για ότι επικοινωνώ με τους κόσμους που άνοιγαν και συνεχίζουν να ανοίγονται στα μάτια της ψυχής μου. Οι σκέψεις γίνονται δημιουργήματα φωτεινά όταν προέρχονται από αυτούς τους κόσμους και αφηγούνται πολλά από αυτά που ίσως βοηθούν και άλλους αν τους πιστέψουν και θέλουν να τους γνωρίσουν. Η Αγάπη είναι η κατευθυντήριος διαδρομή για αυτήν την προσφορά και όποιοι την αναζητούν, περνούν από πολλά επίπεδα γνωριμίας μαζί της. Ταξιδεύουν στους μυστικούς δικούς της κόσμους μέσα από τους διαύλους που συνδέουν την δική μας πραγματικότητα μαζί τους...
