Ιθάκη
Γιατί δεν επαψες ποτέ να αποτελείς την προσωπική μου Ιθάκη. Την τόσο γνώριμη εκείνη πατρίδα στην οποία πάντα επέστρεφα μα ποτέ δεν κατοίκησα. Μια αίσθηση νοσταλγική που μου χάιδευε το πρόσωπο κάθε φορά που το χάραμα με έβρισκε αποκαμωμένο σε ένα τιμόνι να παρακολουθώ τα νυσταγμένα φώτα της Εθνικής να σβήνουν ένα – ένα, καθώς πόλεις και ορίζοντες βυθίζονταν σε θάλλασες. Χάνονταν πίσω από κάμπους και βουνά.
Δεν έπαψες ποτέ να είσαι εκείνο το μικρό αγκάθι που σφηνώθηκε στα σωθικά μου μα δε θέλησα ποτέ να το αφαιρέσω. Όχι από φόβο μήπως και ανοίξει κάποια παλιά πληγή· όχι από συστολή να μην ξυπνήσω κάποιο συναίσθημα από εκείνα που πάσχισα να κοιμίσω. Αλλά γιατί βρισκόταν εκεί να μου θυμίζει από πού ξεκινησα και ποιος είμαι. Ένα σημείο αναφοράς. Ένα αίσθημα ενηλικίωσης που ξυπνάει μέσα μου όταν με γονατίζει η ζωή, και που σαν τραύμα παλιό με πονά όταν αλλάζουν ο καιρός, οι ισορροπίες και οι άνθρωποι…
Δεν έπαψες ποτέ να γυρίζεις στο μυαλό μου ως μια συνιστόσα. Όποτε η πραγματικότητα γινόταν φορτική, ήσουν εκεί να ομορφύνεις τις σκέψεις και να συντροφεύσεις τον ύπνο μου. Ένα αδιέξοδο γλυκό. Μια μυστική απόδραση σε έναν κόσμο άλλο, που καμία ανώτερη νόρμα και καμία δόση ρεαλισμού δεν μπορούν να ακυρώσουν. Ήσουν εκεί, μια επιλογή από πάντα διαθέσιμη μα πάντα απαγορευμένη, έτοιμη να με πάρεις απ’ το χέρι και να χαθούμε σε ό,τι αφήσαμε στη μέση.
Γιατί δεν έπαψες ποτέ να αποτελείς τη διαχωριστική εκείνη γραμμή ανάμεσα στο πριν και το μετά. Μια πολύ προσωπική συχνότητα στην οποία συντονίζομαι όταν ξεχασμένος στη θύμησή σου μονολογώ όσα ποτέ δε σου είπα, και ναρκώνομαι από την ψευδαίσθηση ότι είσαι εκεί και με ακούς. Τις στιγμές που η συνειδητοποίηση και η ανάγκη για έκφραση κάμπτουν τις αντιστάσεις και οι αγνώτερες αλήθειες αποτυπώνονται αυτούσιες και ακατέργαστες. Τις ώρες εκείνες που το μόνο που θέλω να σου ομολογήσω είναι πως είσαι ο δολοφόνος της αθωότητάς μου, αλλά και η δροσερή πηγή που ξαποσταίνω κάθε φορά που νιώθω την ψυχή μου να στεγνώνει.
Χατζηκυριάκου Παντελής
Ονομάζομαι Χατζηκυριάκου Παντελής και είμαι από τη Θεσσαλονίκη. Αν και λογιστής στο επάγγελμα, η σχέση μου με τους αριθμούς παρέμεινε τυπική.
Στα 35 μου χρόνια, κοιτάζοντας πίσω μου με θυμάμαι από μικρό να αποτυπώνω τις σκέψεις και τις ανησυχίες μου δεξιά κι αριστερά. Άλλες φορές σε ένα παγκάκι σε κάποια από τις παιδικές γειτονιές της δεκαετίας του 90’, αργότερα στο περιθώριο των σχολικών μου βιβλίων, στη συνέχεια σε κάποιο αμφιθέατρο της σχολής μου κι έπειτα σε ένα τεφτέρι που με συντρόφευε καθ’ όλη τη διάρκεια της θητείας μου.
Λάθος επιλογές έκανα και θα κάνω πολλές ακόμη. Όλες τους όμως τις έκανα σε συνάρτηση με τον αθλητισμό και τη γραφή. Αυτά ήταν το οξυγόνο μου. Η εκτόνωση του σώματος και του πνεύματος μου. Οι μόνες σταθερές αξίες σε έναν διαρκώς μεταβαλλόμενο κόσμο που μου θύμιζαν ποιος είμαι και τι θέλω.
Μέσα από αυτήν εδώ τη στήλη, θα πορευτούμε παρέα με αναλύσεις απόψεων, προσωπικές ανησυχίες, εξορμήσεις στην επικαιρότητα και καταθέσεις ψυχής.
Κυρίες και κύριοι, καλό μας ταξίδι!
