Μοναξιά
Κορμιά με ετοιμόρροπη ενδυμασία
πάλλονται άρρυθμα δίχως ίχνος ζωής
αναζητώντας βλέμματα επιβεβαίωσης.
Όσο ανεβαίνουν σε βάθρα για να τις δουν
τόσο κατεβαίνουν στη σκάλα των αξιών.
Από κάτω κενά βλέμματα πεινασμένων μεσηλίκων και βάλε,
κοιτάνε στην προσπάθεια να χορτάσουν την ακόρεστη πείνα τους.
Πάντα υπάρχει περισσή η σάρκα προς προσφορά
και η ζήτηση περισσότερη, χωρίς τέλος, για καποιους.
Η απόλυτη παρακμή!
Νιώθω το στομάχι μου να γυρίζει.
«Τι γυρεύω εγώ μέσα στις νύχτες των άλλων;»
Ή καλύτερα,
τι γυρεύουν όλοι οι άλλοι μέσα στη νύχτα τη δική μου;
Η μουσική, ευτυχώς, δυναμώνει.
Δεν ακούω, πια, το στομάχι μου που κάνει.
Ζαλίζομαι, νιώθω τον εμετό που ανεβαίνει.
Δε θα πρεπε να ζω μια ζωή που δε μου ταιριάζει.
Το στομάχι μου, ξανά.
Επιμένει να μου υπενθυμίζει πως η
μοναξιά ανάμεσα στο άμορφο πλήθος
είναι αφόρητη.
Ελένη Καρβουνάρη
