Εδώ στην εξοχή τα πάντα είναι αλλιώς…
Μπορώ και ξυπνάω το πρωί με την ησυχία μου χωρίς φασαρία και φωνές. Φτιάχνω το καφεδάκι μου και βγαίνω στη βεράντα. Η θέα είναι απίστευτη. Μια απέραντη γαλάζια θάλασσα και ένας ήλιος φωτεινός που μου λέει τη δική του «καλημέρα»!
Τα τζιτζίκια τραγουδούν ευτυχισμένα. Επικρατεί μια απόλυτη ηρεμία. Και έξω, αλλά και μέσα μου. Μόλις τελειώσει ο καφές θα ανοίξω ένα αγαπημένο λογοτεχνικό βιβλίο και θα χαθώ στις σελίδες του.
Δεν υπάρχει συγκεκριμένο πρόγραμμα που πρέπει να ακολουθήσω. Δεν υπάρχει χρόνος. Ναι, αυτό είναι μεγάλη αλήθεια. Εδώ στην εξοχή ο χρόνος σταματά.
Τα απογεύματα κατεβαίνω για περπάτημα στην παραλία. Κοιτάζω τα παιδιά που κάνουν βουτιές από το μόλο. Τα λιγοστά μπαράκια παίζουν μουσική και μαζεύουν παρέες για παγωμένες μπύρες.
Νυχτώνει και κάθομαι στο λαπτοπ και γράφω. Μέχρι να νυστάξω. Μέχρι να έρθει η ώρα για να ξαπλώσω να κοιμηθώ. Εδώ στην εξοχή τα πάντα είναι αλλιώς…
Κωνσταντίνος Ιωακειμίδης
