Η Κυριακή μου

Μια Κυριακή ας ξημέρωνε ξανά,

αλλά τότε που η ατμόσφαιρα

μύριζε λιβάνι.

Όταν οι δρόμοι και οι γειτονιές

γέμιζαν ανθρώπους γελαστούς,

ευγενικούς, καλοντυμένους.

Μια Κυριακή με ένα γλυκό φιλί,

εκείνο της ανεμελιάς

και της τρυφερότητας το χάδι.

Μια αγκαλιά θέλω να ανοίξει πάλι, όπως παλιά.

Να σταθώ στην άκρη της κάμαρας της μαμάς

Και εκείνη με ένα χαμόγελο να πει:

Ξύπνησες καλό μου;

Μια Κυριακή και πάλι να ‘ναι

το σπιτικό φαγάκι μια νοστιμιά!

Ο κόσμος όλος μια αγκαλιά,

έξω στους δρόμους

η χαρά, ξέφρενα να χορεύει.

Θα λάμψει τότε η ζωή

θα γιάνει από κάθε πόνο η ψυχή,

γιατί απ’ άκρη σ’ άκρη θα φανερωθεί,

πως η αγάπη είναι μέλι.

 Μαριάνθη