Η Κυριακή μου
Μια Κυριακή ας ξημέρωνε ξανά,
αλλά τότε που η ατμόσφαιρα
μύριζε λιβάνι.
Όταν οι δρόμοι και οι γειτονιές
γέμιζαν ανθρώπους γελαστούς,
ευγενικούς, καλοντυμένους.
Μια Κυριακή με ένα γλυκό φιλί,
εκείνο της ανεμελιάς
και της τρυφερότητας το χάδι.
Μια αγκαλιά θέλω να ανοίξει πάλι, όπως παλιά.
Να σταθώ στην άκρη της κάμαρας της μαμάς
Και εκείνη με ένα χαμόγελο να πει:
Ξύπνησες καλό μου;
Μια Κυριακή και πάλι να ‘ναι
το σπιτικό φαγάκι μια νοστιμιά!
Ο κόσμος όλος μια αγκαλιά,
έξω στους δρόμους
η χαρά, ξέφρενα να χορεύει.
Θα λάμψει τότε η ζωή
θα γιάνει από κάθε πόνο η ψυχή,
γιατί απ’ άκρη σ’ άκρη θα φανερωθεί,
πως η αγάπη είναι μέλι.
Μαριάνθη
Αγαπώ να μοιράζομαι αυτά που έχω στην ψυχή μου. Από μικρή ηλικία αισθανόμουν πως υπάρχουν και άλλοι κόσμοι, η ύπαρξή τους ήταν σαν δίαυλοι επικοινωνίας με την στιγμή που ζούσα. Ένοιωθα πως κάτι ήθελαν να πουν σε όσους πίστευαν στην ύπαρξή τους. Ήθελα να γράψω ποιήματα και φυσικά το πραγματοποίησα γράφοντας και τώρα για ότι αισθάνομαι, για ότι επικοινωνώ με τους κόσμους που άνοιγαν και συνεχίζουν να ανοίγονται στα μάτια της ψυχής μου. Οι σκέψεις γίνονται δημιουργήματα φωτεινά όταν προέρχονται από αυτούς τους κόσμους και αφηγούνται πολλά από αυτά που ίσως βοηθούν και άλλους αν τους πιστέψουν και θέλουν να τους γνωρίσουν. Η Αγάπη είναι η κατευθυντήριος διαδρομή για αυτήν την προσφορά και όποιοι την αναζητούν, περνούν από πολλά επίπεδα γνωριμίας μαζί της. Ταξιδεύουν στους μυστικούς δικούς της κόσμους μέσα από τους διαύλους που συνδέουν την δική μας πραγματικότητα μαζί τους...
