Ένας συνεχής δρόμος η ζωή
Ένας συνεχής δρόμος αυτή η ζωή, η κακούργα. Φορτώνεις τα μπαγκάζια σου και όπου σε βγάλει.
Σε συνθλίβει και εσύ συνεχίζεις γιατί δε γουστάρεις τις ήττες.
Σε χαϊδεύει και νομίζεις ότι σου κάνει πλάκα.
Τρως τα χαστούκια σου και της χαμογελάς με θράσος περιμένοντας να σου ρίξει το επόμενο. Μη νομίζει ότι μασάς κιόλας.
Και όταν τύχει να υπάρξει γαλήνη γιατί ο Δίας είναι στο ζώδιό σου, κοιτάς συνέχεια πίσω σου να δεις αν σε παραμονεύει κάνεις στο πέρασμά σου γιατί η ησυχία σε ανησυχεί.
Και τελικά δε σπας, και αν γίνει κατά λάθος και κανένα ατύχημα έχεις logo στην πρώτη θέση με τα αναγκαία σου που κουβαλάς.
Στο τσακ κολλάς τα κομμάτια και ναι, στο λεπτό γίνεσαι σαν καινούριος.
Και ας παν στην ευχή τα παλιά.
Σκόνταψες σήμερα, σιγά τα αβγά, αύριο θα ρολάρεις σαν μπάλα και ποιος σε πιάνει.
Θα ρίξεις τα σουτάκια σου όπου χρειάζεται, θα βάλεις και τα γκολάκια σου γιατί μπορείς. Και ποιός ξέρει, ίσως γυρίσει ο τροχός.
Αλλά ξέρεις και κάτι;
Χωρίς σασπένς, στο χαλαρό, μες τη μιζέρια θα βαρεθείς.
Εσύ, βρε παιδί μου, τη ζωή τη ζεις, δεν την ξεφυλλίζεις για να περάσει άλλη μια μέρα.
Τη διεκδικείς με τσαμπουκά γιατί σε γοητεύει που είναι ατίθαση.
Που δε σ’ τα δίνει όλα στο πιάτο.
Που σε διδάσκει σαν τα πρωτάκια που θαμπωμένα κοιτάζουν αυτή την όμορφη νέα δασκάλα στο στόμα, που με περίσσια όρεξη ξεκινάει να τα μάθει γράμματα.
Έτσι και εσύ σαν σφουγγάρι καταπίνεις τα τερτίπια της αμάσητα και μαθαίνεις ως τη μέρα που θα κλείσεις τα μάτια σου.
Γιατί ποτέ ουσιαστικά δε σταματά να σε εκπλήσσει ο άνθρωπος που νομίζεις ότι γνωρίζεις.
Όπως το ίδιο κάνει και ζωή.
Και φαντάσου τώρα να μη σου αρέσουν οι εκπλήξεις.
Ιωάννα Δαμηλάτη
Έχω γεννηθεί στην Νίκαια και έχω καταγωγή από την Μυτιλήνη.
Είμαι παντρεμένη και έχω έναν γιό.
Πάντα ήμουν ένα δραστήριο άτομο γεμάτο ανησυχίες.
Ότι και να έκανα για να γεμίζω τα κενά μου πάντα κάτι εξακολουθούσε να μου λείπει.
Αυτό το κάτι μεγάλωνε ώσπου άρχισα από το πουθενά να γράψω.
Ένα ξημέρωμα που έγραψα τους πρώτους μου στίχους σαν κάτι να άλλαξε μέσα μου.
Κάθε μέρα έγραφα στίχους.
Αλλά πάλι κάτι μου έλειπε.
Κρυφός μου πόθος ήταν να γράψω ένα βιβλίο.
Ήθελα να δω αν μπορώ να το κάνω, ξέροντας τις δυσκολίες που θα αντιμετώπιζα.
Ήθελα να ρισκάρω και το τόλμησα.
Αυτό τώρα που γεμίζει την ψυχή μου είναι οι λέξεις.
Με αυτές τώρα ντύνω τους ήρωες των βιβλίων μου
