Βρέχει στη φτωχογειτονιά…

…Θα γράψω στην τελευταία σελίδα του τετραδίου μου εκατό φορές τη φράση «ΔΕ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ ΤΟ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ» και είναι μεγάλη αλήθεια τελικά. Δεν το θέλω το φθινόπωρο. Το μισώ. Και όταν βρέχει. Και όταν δε βρέχει. Και όταν έχει συννεφιά και παλεύει μάταια να βγει ο ήλιος.

Απαιτώ αυτή τη στιγμή να έρθει ο χειμώνας. Να έρθουν οι γιορτές. Τα Χριστούγεννα πρώτα και μετά η πρωτοχρονιά. Να φύγει και το 2026. Πρέπει να γίνουν αλλαγές. Μεγάλες αλλαγές. Σε όλους τους τομείς. Αρκετή βροχή έριξα στο ποτήρι μου. Συγγνώμη, λάθος. Αρκετό νερό έβαλα στο κρασί μου.

Βαρέθηκα τις επαναλήψεις. Ειλικρινά βαρέθηκα. Και κάποιοι άνθρωποι με κούρασαν με τη συμπεριφορά τους. Παράπονο; Ίσως. Βασικά ζητάω τα αδύνατα. Να πάρω τα βουνά για παράδειγμα. Να ζήσω μόνος σε μια σπηλιά. Να μη με βρίσκει άνθρωπος. Ή να πάω να ζήσω σε ένα ερημικό και απομακρυσμένο νησί. Να με χτυπούν της θάλασσας τα κύματα και να απαγγέλω Καββαδία. Πράγματα που δεν είναι τόσο εύκολο να γίνουν.

Λοιπόν, το βρήκα! Θα κάτσω στο φιλόξενο σπίτι μου. Σε αυτό που μεγάλωσα. Που είναι γεμάτο αναμνήσεις. Κι ας βρέχει έξω από αυτό. Κι ας βρέχει μέσα στην καρδιά μου!

Κωνσταντίνος Ιωακειμίδης