Η δικαιοσύνη των ανθρώπων
Μερικές στιγμές απογοητεύεσαι, αναρωτιέσαι αν υπάρχει κάποιος σκοπός σε αυτή τη ζωή. Μακάρι, λες, να σταματήσεις να «ζεις» και να βιώνεις ό,τι ταλαιπωρεί την ψυχή σου. Αυτός όλος ο «κόπος» που κάνουμε – κάποιες φορές βασανιστικός – να ζούμε μέσα σε αυτό που λέμε «ζωή», άραγε, έχει σκοπό; Μοιάζει σαν να επαναλαμβάνεται μια τραγωδία επί σκηνής, όμως αυτή η τραγωδία δεν έχει τέλος…
Μάταια περιμένουμε να «πέσει» η αυλαία, να σβήσουν τα φώτα, στην τελευταία πράξη του έργου, στην αναμενόμενη υπόκλιση των ηθοποιών στο κοινό, αφού ολοκληρώσουν το δημιούργημα του συγγραφέα και όλων των συντελεστών, προσφέροντας αυτό που έπρεπε να προσφέρουν.
Κι όμως, χωρίς σκοπό η ζωή δεν έχει συνέχεια, χωρίς όραμα δεν υπάρχει ζωή. Χωρίς καλοσύνη και αγάπη δεν υπάρχει χαρά, υπάρχει πόνος και σκοτάδι. Οι άνθρωποι δε γεννήθηκαν κακοί, δε γεννήθηκαν άπονοι, ούτε βίαιοι… Αλλά τελικά δεν υπάρχουν μόνο οι πραγματικοί δικαστές, αλλά και εμείς οι ίδιοι γινόμαστε δικαστές του εαυτού μας και κάποιες φορές άδικοι, αδικούμε τον εαυτό μας αλλά και τους γύρω μας.
Σαν αντανάκλαση του εσωτερικού κόσμου της ψυχής μας, σαν αντανάκλαση των πράξεων μας, που πολλές φορές έμειναν να αιωρούνται «ατιμώρητες» πάνω από το κεφάλι μας, βασανίζοντας το μυαλό μας, σκοτεινιάζοντας τα πάντα γύρω μας, εκείνες τις στιγμές που οι δικές μας άμυνες λιγοψυχούν, σε αυτό τον περίεργα σκληρό κόσμο. Σε κάθε άνθρωπο που κρίνουμε και δικάζουμε, σε κάθε άνθρωπο που αδικούμε και θέλοντας να προστατεύσουμε τον εαυτό μας και τους γύρω μας από αυτόν στο όνομα της «δικαιοσύνης» τον σέρνουμε στο κατώφλι ενός δικαστηρίου. Αναρωτιέμαι όμως, αν κάποιες φορές θέλουμε έτσι να σβήσουμε τα δικά μας λάθη…
Ποιον θέλουμε τότε όμως να δικάσουμε; Αλήθεια, μήπως ζητάμε να δικάσουμε αυτά που κρύψαμε μέσα μας; Αυτά τα δικά μας «λάθη» ή των άλλων, που «σώπασαν» βουβά και δακρυσμένα, γιατί δε «λύθηκαν» όπως θα έπρεπε, έμειναν σαν τεράστιοι κόμποι δεμένοι και μπερδεμένοι μέσα στις ίνες τους, να έχουν κουραστεί να φωνάζουν «βοήθεια» και να μην υπάρχει ούτε καν η προθυμία από τους γύρω μας, αλλά και από μας ακόμα να ακουστούν.
Αυτά που συσσωρευμένα πια, έσβησαν από το χάρτη της καθημερινότητάς μας, σαν μικρές ασήμαντες λεπτομέρειες, που το μελάνι της ζωής, μουτζούρωσε κατά λάθος την επιφάνεια της γραφής μας και εμείς τα σκεπάσαμε για πολλούς λόγους. Είναι οδυνηρό να βλέπεις τα λάθη σου, είναι σκληρό να ανακαλύπτεις πόσο τραγικά φέρθηκες στον εαυτό σου και άδικα μαζί.
Φωνάζεις λοιπόν για δικαιοσύνη, αλλά η ίδια η Δικαιοσύνη περιμένει να τη γνωρίσεις πρώτα εσύ. Θέλει να κλείσεις απαλά και δίκαια για τον εαυτό σου ό,τι σε ωθεί να θέλεις να «προστατεύσεις» όπως λες τους άλλους, τη ζωή, την κοινωνία όλη, μα πρώτα να λύσεις αυτούς τους δικούς σου κόμπους που είπαμε πριν, γιατί τότε πραγματικά τη δική σου ψυχή θα απαλλάξεις…
Μαριάνθη
Αγαπώ να μοιράζομαι αυτά που έχω στην ψυχή μου. Από μικρή ηλικία αισθανόμουν πως υπάρχουν και άλλοι κόσμοι, η ύπαρξή τους ήταν σαν δίαυλοι επικοινωνίας με την στιγμή που ζούσα. Ένοιωθα πως κάτι ήθελαν να πουν σε όσους πίστευαν στην ύπαρξή τους. Ήθελα να γράψω ποιήματα και φυσικά το πραγματοποίησα γράφοντας και τώρα για ότι αισθάνομαι, για ότι επικοινωνώ με τους κόσμους που άνοιγαν και συνεχίζουν να ανοίγονται στα μάτια της ψυχής μου. Οι σκέψεις γίνονται δημιουργήματα φωτεινά όταν προέρχονται από αυτούς τους κόσμους και αφηγούνται πολλά από αυτά που ίσως βοηθούν και άλλους αν τους πιστέψουν και θέλουν να τους γνωρίσουν. Η Αγάπη είναι η κατευθυντήριος διαδρομή για αυτήν την προσφορά και όποιοι την αναζητούν, περνούν από πολλά επίπεδα γνωριμίας μαζί της. Ταξιδεύουν στους μυστικούς δικούς της κόσμους μέσα από τους διαύλους που συνδέουν την δική μας πραγματικότητα μαζί τους...
