Τι ερωτεύτηκα σε σένα…

Με ρώτησες κάποτε

τι ήταν αυτό που ερωτεύτηκα σε σένα.

Ποια μαγική δύναμη έμπλεξε τη μοίρα μου με τη δική σου.

Ποιο κομμάτι σου με τράβηξε

και σαν μαγνήτης ενώθηκε στο σώμα σου…

Σκέφτηκα πολλές απαντήσεις να σου δώσω.

Πολλές λέξεις προσπάθησαν να περιγράψουν τα αισθήματα

που φλέγουν τα σωθικά μου τόσα χρόνια τώρα.

Να ‘ταν τα μάτια σου τα δολερά

που με παγίδεψαν και ρίζωσαν την καρδιά μου

μέσα στη δική σου;

Να ‘ταν τα χείλη σου τα μελωμένα,

που κάθε που χανόμουν, κρεμόμουν από κάθε ανάσα,

από κάθε λέξη, από κάθε συλλαβή που με ανέσυρε από το βυθό μου;

Να ‘ταν τα χέρια σου, που βίαια και σταθερά ένωσαν εκείνα τα κομμάτια μου που δεν ήξερα καν πως έχουν σπάσει;

Να ‘ταν η αύρα σου, που σαν βρεθώ κοντά της, απλώνεται γύρω μου ένα πέπλο ηρεμίας και ασφάλειας;

Να μην είναι τίποτε από αυτά;

Ή μήπως να ‘ναι όλα;

Ξέρεις κάτι;

Είσαι ο σταθερός μου παράγοντας, σε έναν κόσμο σταθερά μεταβαλλόμενο.

Όχι το δεδομένο μου, μα το διαρκές ζητούμενο.

Είσαι εκείνη η απαραίτητη ανάσα πριν το άλμα στο κενό.

Εκείνο το φιλί το διψασμένο,

που δεν το χορταίνεις ποτέ,

που πάντα θέλεις λίγο ακόμα.

Είσαι το άγνωστο που μοιάζει τόσο οικείο,

μα και το γνώριμο που κάθε τόσο σε εκπλήσσει!

Μοιάζει η αγάπη σου με τσίμπημα μιας μέλισσας,

μα δεν είναι δηλητήριο αυτό που ρέει μέσα μου,

μα η σωτηρία.

Άσβεστη φλόγα ο έρωτας σου κι εσύ τόσο μοναδικός,

όσο τα χρώματα του ουρανού σε κάθε δύση.

Πως να σου εξηγήσω τι ερωτεύτηκα σε σένα;

Δε μιλώ τη γλώσσα των αηδονιών, να σου κελαηδήσω

τα πιο όμορφα τραγούδια για τα μάτια σου.

Δε ξέρω τη γλώσσα των λουλουδιών.

Αχ, και να μπορούσες να μυρίσεις την ψυχή σου!

Να ‘ξέρες πόση άνοιξη κουβαλά η αγκαλιά σου.

Δεν ξέρω τη γλώσσα των ωκεανών,

να σου ψιθυρίσω πάνω στα κύματα πως πάντα θα επιστρέφω σιμά σου.

Εγώ ένα κύμα κι εσύ το ακρογιάλι μου.

Δεν ξέρω τι άλλο να σου πω.

Μακάρι να μπορούσα να σου δείξω τον κόσμο που μου πρόσφερες,

δανείζοντάς σου τα μάτια της ψυχής μου.

Φιλίνα Ιγνατιάδου