Το ασυγχώρητο μυαλό

Το να είσαι ωραία γυναίκα είναι okay. Το να είσαι όμως ευφυής γυναίκα πολλές φορές είναι ασυγχώρητο. Γιατί η ευφυΐα επιλέγει τη δημιουργία, την τέχνη και το πνεύμα, αρνούμενη να σπαταληθεί στην άσκοπη φασαρία του κόσμου. ​Υπάρχει μια αόρατη, αλλά βαθιά πνευματική κόπωση που νιώθουν οι άνθρωποι που αναζητούν το νόημα πίσω από τις λέξεις και τις πράξεις. Είναι η εξάντληση που προκαλούν οι ανούσιες συζητήσεις, τα ασταμάτητα κουτσομπολιά δίχως αύριο, η ανακύκλωση της ζωής των άλλων. Ποιος πάχυνε, ποιος αδυνάτισε, ποιος χώρισε, τι φορέθηκε.

Μια καθημερινότητα εγκλωβισμένη στην επιφάνεια, που καταναλώνει ενέργεια χωρίς να παράγει τίποτα περισσότερο από θόρυβο. ​Για έναν πνευματώδη άνθρωπο, αυτή η ρηχότητα δεν είναι απλώς βαρετή, είναι ασφυκτική. Το μυαλό που έχει μάθει να τρέφεται με κριτική σκέψη, να συγκινείται από την τέχνη, να αναζητά την αλήθεια των συναισθημάτων και να στοχάζεται πάνω στο θαύμα της ίδιας της ζωής, δεν μπορεί να χωρέσει σε τόσο στενά καλούπια. Χρειάζεται οξυγόνο. Χρειάζεται να μιλήσει για ιδέες, για το πνεύμα, για όσα ομορφαίνουν την ύπαρξη και την πηγαίνουν ένα βήμα παραπέρα. ​

Όταν επιλέγεις να αποτραβηχτείς από τον θόρυβο της μάζας, ο κόσμος συχνά σε παρεξηγεί. Αν μια γυναίκα περιοριστεί στο να είναι απλώς καλαίσθητη, γίνεται εύκολα αποδεκτή. Όταν όμως διεκδικεί την ευφυΐα της, όταν αρνείται να σπαταλήσει τη σκέψη της στο φτηνό σχόλιο και επιλέγει την ουσία, τότε το περιβάλλον της ξαφνιάζεται, αμύνεται και, συχνά, τη θεωρεί «ασυγχώρητη». ​Όμως, η άρνηση να συμμετέχεις στη ρηχότητα δεν είναι σνομπισμός, είναι αυτοσεβασμός και πνευματική επιβίωση. Το να προτιμάς τη σιωπή ή μια βαθιά, ενδιαφέρουσα συζήτηση από το κενό κουτσομπολιό, σημαίνει ότι έχεις ήδη επιλέξει το επίπεδο συνείδησης στο οποίο θέλεις να ζεις. Σημαίνει ότι κρατάς το βλέμμα σου στραμμένο ψηλά, εκεί που οι λέξεις έχουν βάρος, η τέχνη δίνει απαντήσεις και οι άνθρωποι συναντιούνται πραγματικά.

Μοσχούλα Σολάκη