Με ένα “γιατί”
Ας μην περνούσε η στιγμή χωρίς να συγχωρήσει και να σκεφτεί, στον κόσμο αυτό πόσο έχει πονέσει.
Σαν να υπάρχει μια συμφωνία με το χρόνο.
Σε αυτό το στιγμιότυπο της ζωής, να χτίσει θέλει η αυγή ότι η συνήθεια έχει χωρέσει.
Σε έναν κόσμο που πονά, που διαλύεται, που καίγεται, η καρδιά πώς να μην πονέσει;
Σαν μια τραγωδία που παίζεται στα κρυφά, πίσω από τις βαριές κουρτίνες της θεατρικής σκηνής που την αλήθεια κρύβουν τα χειροκροτήματα και τα ψεύτικα λόγια που καλύπτουν τα αληθινά.
Εσύ μόνη θα σταθείς, ξυπόλυτη και γυμνή από του κόσμου όλου τα φτιασίδια.
Εκεί θα δεις πόσο αντέχεις, ψυχή, μια ανάσα μόνο πριν κι αυτή να μαραθεί, να πέσει.
Ένα φυλλαράκι δίνει ένα αποχαιρετιστήριο φιλί, ίσως τελευταίο.
Στη μητέρα που αιμορραγεί, στα δάση που καίγονται με παράπονο και ένα “γιατί”.
Στην πανικόβλητη φύση που τρέχει να κρυφτεί αγκαλιάζοντας τα φοβισμένα ζώα,
στην ατμόσφαιρα που βαραίνει όλο και πιο πολύ.
Άνθρωπε, γιατί;
Και μέσα σε αυτό το «γιατί», η μητέρα γη, περπατά και υποφέρει.
Μαριάνθη
Αγαπώ να μοιράζομαι αυτά που έχω στην ψυχή μου. Από μικρή ηλικία αισθανόμουν πως υπάρχουν και άλλοι κόσμοι, η ύπαρξή τους ήταν σαν δίαυλοι επικοινωνίας με την στιγμή που ζούσα. Ένοιωθα πως κάτι ήθελαν να πουν σε όσους πίστευαν στην ύπαρξή τους. Ήθελα να γράψω ποιήματα και φυσικά το πραγματοποίησα γράφοντας και τώρα για ότι αισθάνομαι, για ότι επικοινωνώ με τους κόσμους που άνοιγαν και συνεχίζουν να ανοίγονται στα μάτια της ψυχής μου. Οι σκέψεις γίνονται δημιουργήματα φωτεινά όταν προέρχονται από αυτούς τους κόσμους και αφηγούνται πολλά από αυτά που ίσως βοηθούν και άλλους αν τους πιστέψουν και θέλουν να τους γνωρίσουν. Η Αγάπη είναι η κατευθυντήριος διαδρομή για αυτήν την προσφορά και όποιοι την αναζητούν, περνούν από πολλά επίπεδα γνωριμίας μαζί της. Ταξιδεύουν στους μυστικούς δικούς της κόσμους μέσα από τους διαύλους που συνδέουν την δική μας πραγματικότητα μαζί τους...
