Όσα θα συνηθίσουμε
Και τώρα θα φύγεις κι εσύ. Άλλωστε, από μια τρίχα κρατιόσουν στη ζωή μου. Μια κλωστή τόσο ισχνή, που απορώ πώς άντεξε τόσο καιρό το βάρος όσων δεν προλάβαμε να γίνουμε. Εγώ θα προσποιηθώ πως δε με τρόμαξε ο άγριος θόρυβος της πόρτας που έκλεισε πίσω σου. Πως συμβιβάζομαι με τις καταστάσεις, πως προσαρμόζομαι εύκολα στις νέες συνθήκες. Θα φορέσω την ψυχραιμία μου όπως φορούν οι γυναίκες τα καλά τους στις μεγάλες εξόδους· προσεκτικά, για να μη φαίνεται από κάτω τίποτα.
Θα σταθώ όρθια και θα επαναλάβω στον δύσπιστο εαυτό μου πως έτσι έπρεπε να γίνει. Μερικά ψέματα, όταν τα λες αρκετές φορές, αποκτούν τη σοβαρότητα της αλήθειας. Θα προχωρήσω τη ζωή μου, όπως με προέτρεψες. Σαν να σου κάνω το τελευταίο χατίρι. Κάποιος άλλος θα πάρει τη θέση σου. Δε θα κουμπώνει ακριβώς. Κάπου θα περισσεύει, κάπου θα λείπει· κι από εκεί, από εκείνο το ελάχιστο ανάμεσα, θα γλιστρά καμιά φορά η σκέψη σου σαν κρύο από ανεπαίσθητη ρωγμή στο τζάμι.
Θα μάθω μια άλλη φωνή να προφέρει το όνομά μου. Ένα άλλο χέρι να διαγράφει τις καμπύλες του κορμιού μου. Θα συνηθίσω μια ξένη ανάσα δίπλα στη δική μου, ώσπου να πάψει να μου φαίνεται ξένη. Ίσως, κάποτε, να μη συγκρίνω καν. Δε θα σου πω πως θα σε περιμένω. Φοβάμαι τις γυναίκες που γίνονται πιστές σε υποσχέσεις που κανείς δεν τους έδωσε. Που αφήνουν τα χρόνια να περνούν φυλώντας σκοπιά μπροστά σε πόρτες που δεν πρόκειται ν’ ανοίξουν. Δε θέλω να γίνω μία απ’ αυτές. Θα σε αφήσω, λοιπόν. Όχι γενναία. Λίγο λίγο. Θα υπάρχουν βράδια που η απουσία σου θα βρίσκει ακόμη τρόπο να κάθεται δίπλα μου. Όχι σαν πόνος πια· περισσότερο σαν εκείνο το άδειο κάθισμα που το μάτι εξακολουθεί από συνήθεια να μετρά, παρ’ όλο που ξέρει πως κανείς δε θα έρθει. Και πρωινά που θα ξυπνώ με την παράλογη βεβαιότητα πως κάτι μετακινήθηκε στον κόσμο όσο κοιμόμουν. Πως οι δρόμοι λύγισαν λίγο προς το μέρος μας. Πως οι αποστάσεις κουράστηκαν να μας χωρίζουν και μάζεψαν επιτέλους τα χιλιόμετρά τους.
Μα ο κόσμος θα βρίσκεται στη θέση του. Κι εσύ στη δική σου. Οπουδήποτε αλλού, δηλαδή, εκτός από την αγκαλιά μου. Κάποτε θα πάψω να σε αναζητώ στα ενδεχόμενα. Θα μπορώ να κοιτάζω έναν χάρτη χωρίς να πονάω για μια κουκκίδα του. Δυο χιλιάδες και κάτι χιλιόμετρα θα ξαναγίνουν απλώς απόσταση· ένας αριθμός που δε θα ξέρει τίποτα για εμάς. Θα πάψω να κρατώ μια θέση αδειανή στις μέρες μου. Να αφήνω ένα μικρό κενό στο αύριο, μήπως χωρέσεις. Και ίσως αυτό να σημαίνει τελικά πως προχώρησα. Όχι πως σε ξέχασα. Ούτε πως έγινες λιγότερο σημαντικός. Μόνο πως έμαθα να χτίζω το αύριο χωρίς να αφήνω μέσα του μια πόρτα μισάνοιχτη για σένα. Πως όταν σκέφτομαι τη ζωή που δε ζήσαμε, δεν την μπερδεύω πια με τη ζωή που μου χρωστάει ο κόσμος. Πως μπορώ ακόμη να σε ερωτεύομαι κάπου μέσα μου, χωρίς να σου κρατάω θέση δίπλα μου. Ίσως, τελικά, έτσι τελειώνουν οι άνθρωποι που δεν πρόλαβαν ποτέ να αρχίσουν: όχι όταν παύουν να είναι ερωτευμένοι, αλλά όταν ο ένας παύει να περιμένει να συμβεί ο άλλος.
Έλενα Κορινιώτη
