Πνίγομαι

Μοχθεί η πλειονότητα του κόσμου, λούζεται στον ιδρώτα για να προλάβει τις υποχρεώσεις του. Καθοδηγείται από το άγχος της καθημερινότητας, και οι αντιξοότητες δεν τον αφήνουν να ηρεμήσει.

Πώς να κατευνάσει την αγανάκτησή του ο φουκαράς τίμιος; Βομβαρδίζεται με εκατοντάδες εκατομμύρια που κάνουν φτερά πετώντας σε παραδείσους ανεξέλεκτους κι εκείνοι μετρούν προσεκτικά τα ψιλά που τους έμειναν, καταφέρνοντας να εξαγοράζουν τουλάχιστον την αναπνοή τους.

Ανεξέλεγκτοι της παρανομίας οι εραστές μετενομαζόμενοι επιχειρηματίες, με τη στήριξη διεφθαρμένων επιφανών “τίμιων”, ειρωνεύονται τον πόνο και την αγωνία των ανθρώπων. Διαφημίζουν φωτογραφικά τη life style ζωή τους αγκαλιασμένοι με “σωτήρες” που δήλωναν άγνοια, μα τώρα επαίρονται με ύφος Έπαρχου άλλων εποχών: “τους πιάσαμε και η δικαιοσύνη θα είναι αμείλικτη”.

Ραγιάδες με σιδερωμένα ρούχα είμαστε και σήμερα. Για τους κοτσαμπάσηδες θα έρθει ποτέ η ώρα να γίνει αμείλικτη η δικαιοσύνη; Μπουκώσαμε από ωραία λόγια, από κενές μεγαλοστομίες, από την έπαρση ανίκανων ταγών, από ψέματα που πασχίζουν να μας πείσουν πως είναι αλήθειες.

Κουραστήκαμε να κυνηγάμε την ελπίδα. Εθνική Γιορτή θα ξημερώσει, μα νιώθω πως μόνο με γιορτή δε μοιάζει, ας γίνει τουλάχιστον μέρα αναστοχασμού, πως οραματιζόμαστε την Ελλάδα του μέλλοντος.

Μια μικρή μερίδα γιορτάζει κάθε μέρα κι εμείς ως εκπαιδευμένοι κομπάρσοι χειροκροτούμε τα προσωπικά τους επιτεύγματα , θαυμάζουμε τα βεγγαλικά που φαντασιώνοnται πως τους φωτίζουν σε καταξιωμένους υπέρλαμπρους.

“Γέλα, παλιάτσιο… Γέλα…!

Η παράσταση πρέπει να κλείσει την αυλαία με επιτυχία.