Σαν Άνοιξη
Υπάρχει κάτι μέσα της που
δεν έμαθε να ριζώνει.
Μια ανάσα ίσως,
ένα κύμα που ξέχασε την ακτή,
ένα πουλί που γεννήθηκε
από τη σκιά ενός σύννεφου.
Τη νύχτα αφήνει μικρά φεγγάρια
στο περβάζι της σιωπής της.
Κι όταν ξημερώνει,
μαζεύει τα κομμάτια του ουρανού
και τα κρύβει στις τσέπες της.
Δε ζητά από τη γη να την κρατήσει,
ούτε από τον άνεμο να της δείξει το δρόμο.
Έμαθε πως ακόμη κι ένα φύλλο
μπορεί να διασχίσει τον κόσμο
χωρίς να γνωρίζει τον προορισμό του.
Κάποιες φορές γίνεται θάλασσα,
άλλοτε ένα λευκό πανί
που περιμένει το αόρατο.
Κι όσα δεν άνθισαν,
τα αφήνει κάτω από το χιόνι
να ονειρεύονται την άνοιξη.
Δε μετρά πια τις αποστάσεις.
Μόνο το φως που περισσεύει
ανάμεσα σε όσα χάθηκαν
κι εκείνα που ακόμη δεν ήρθαν.
Γιατί υπάρχουν δρόμοι
που δε χαράζονται στη γη,
μα ανοίγουν αθόρυβα
εκεί όπου ένα όνειρο
αρνείται να γίνει ανάμνηση.
Και υπάρχουν φτερά
που δε χρειάζονται ουρανό.
Μόνο μια στιγμή,
μια ρωγμή στο άπειρο,
μια χαραμάδα φωτός.
Για να περάσει η ζωή
από μέσα τους
και να αρχίσει ξανά.
Σαν κάτι που δεν τελείωσε ποτέ.
Σαν άνοιξη
που δεν χρειάζεται ημερολόγιο.
Ελίνα Δερμιτζόγλου
