Με χίλιες γραμμές

Με χίλιες γραμμές
επιχείρησαν να χαράξουν το περίγραμμά της.
Μα εκείνη έμενε άγραφη,
σαν ουρανός που δεν παραδόθηκε ποτέ στον ορίζοντα.
Άλλαζε σχήματα,
φορούσε τις σιωπές σαν παλίρροιες,
έκρυβε θάλασσες σε βλέμματα
και μικρούς ανέμους στις ρωγμές της.
Ήταν ένα πρόσωπο από σκιές,
μια θάλασσα δίχως ακτή,
ένα φως που, ακόμη κι όταν έσβηνε,
δεν μάθαινε να παραδίνεται.

Γιατί όσα βυθίζονται στο σκοτάδι
δε χάνονται πάντα.
Κάποτε γίνονται άστρα,
κάποτε υπόγεια νερά,
κάποτε ρίζες που αναζητούν
το αθέατο βάθος της γης.

Κι όταν οι γραμμές
έπαψαν να βρίσκουν το τέλος τους,
εκείνη έγινε παλίρροια,
μια θάλασσα που δεν επιστρέφει ποτέ στην ίδια όχθη,
μια σπίθα που ξέφυγε από τη μοίρα της,
ένα άστρο που δεν υπάκουσε ποτέ στη νύχτα.

Ελίνα Δερμιτζόγλου