Τα πληγωμένα φτερά ενός αγγέλου
Θυμάμαι, πόσες στιγμές αισθάνθηκα αυτή την αίσθηση της αδυναμίας, πόσες στιγμές ένοιωσα μόνη, αποκομμένη από τους ανθρώπους. Δυνατά χαστούκια ήρθαν στη ζωή μου κάποιες εποχές που αισθάνθηκα πως χτύπησαν την ψυχή μου, χωρίς έλεος. Ξέρεις, οι άνθρωποι δεν έχουν “έλεος” να το θυμάσαι, τις περισσότερες φορές δεν έχουν. Ελάχιστοι από αυτούς που με χαστούκισαν άλλαξαν – μετανόησαν, ή τουλάχιστον κατάλαβαν και στάθηκαν δίπλα μου, ή καλύτερα να πω μπροστά μου, να καταλάβουν πως έγιναν κριτές στη δική μου ζωή χωρίς καν να με γνωρίζουν, η να προσπαθήσουν έστω να με καταλάβουν. Να αισθανθούν την ψυχή μου που φώναζε σιωπηλά και έσφιγγε την καρδιά μου για να της δώσει κουράγιο, να την παρηγορήσει την ώρα που ο πόνος της θλίψης ακουγόταν μέχρι τις κλειδωμένες πόρτες των ψυχών αυτών, που οι παγερές εκφράσεις και η αδιαλλαξία τους ξεπερνούσε κάθε λογική.
Οι άνθρωποι μερικές στιγμές νομίζω πως έχουν μέσα τους παγωνιά, μια ακινητοποίηση των παγωμένων αναμετρήσεων με τη ζωή, αυτό έγινε ένα τεράστιο κομμάτι από πάγο που δεν μπορούν και οι ίδιοι να το καταλάβουν, πόσο μάλλον να σπάσουν αυτό το κομμάτι. Ίσως καλύτερα έτσι για κείνους, νομίζω πως θα έφταναν στην τρέλα αν καταλάβαιναν πόσο επικίνδυνα κακοί γίνονται, περισσότερο για τον εαυτό τους.
Θυμάμαι επίσης, πόσες στιγμές προσπάθησα να κρύψω τα πληγωμένα μου φτερά που έσταζαν αίμα από τα νύχια αυτών των «αρπαχτικών», ενώ την άλλη στιγμή πονούσα περισσότερο για τη δική τους κατάντια. Ενώ χτυπούσαν εμένα, δεν καταλάβαιναν πως πλήγωναν τη δική τους ψυχή. Θυμάμαι πόσες στιγμές αισθάνθηκα πως σκαρφάλωνα ψηλά σε ένα βουνό με τεράστιο κόπο και με σχισμένα χέρια από τα κοφτερά του βράχια.
Με τις πληγές όμως ανοιχτές συνέχιζα, έπρεπε να φτάσω στην κορυφή, όχι γιατί ήθελα να φτάσω ψηλά, αλλά για να γλυτώσω από τον κατατρεγμό αυτών των αδιάλλακτων ανθρώπων που το μένος που έκρυβαν μέσα τους τούς είχε μεταμορφώσει σε αρπαχτικά. Έπρεπε να λυτρωθώ από τα νύχια τους, οριστικά. Τα πληγωμένα μου φτερά έπρεπε να γίνουν καλά, έπρεπε να κλείσουν οι πληγές τους για να πετάξω. Να φύγω μακριά από όλους αυτούς που αρπάζουν με την πρώτη ευκαιρία το θύμα τους, να απομυζήσουν από αυτό ό,τι μπορούν. Δύναμη, ενέργεια, ψυχικά αποθέματα, ό,τι αυτό έχει που εκείνοι το ζηλεύουν γιατί δεν μπορούν να το φτάσουν ποτέ.
Ο σκοπός είναι πάντα ο ίδιος και ο αγώνας έχει πολλές εκδοχές. Το κυνηγητό τους όμως στο βάθος βοηθά, παρ’ όλο που φαίνεται τρομαχτικά δύσκολο οδηγεί στην κορυφή, εκεί είναι η λύτρωση.
Μαριάνθη
Αγαπώ να μοιράζομαι αυτά που έχω στην ψυχή μου. Από μικρή ηλικία αισθανόμουν πως υπάρχουν και άλλοι κόσμοι, η ύπαρξή τους ήταν σαν δίαυλοι επικοινωνίας με την στιγμή που ζούσα. Ένοιωθα πως κάτι ήθελαν να πουν σε όσους πίστευαν στην ύπαρξή τους. Ήθελα να γράψω ποιήματα και φυσικά το πραγματοποίησα γράφοντας και τώρα για ότι αισθάνομαι, για ότι επικοινωνώ με τους κόσμους που άνοιγαν και συνεχίζουν να ανοίγονται στα μάτια της ψυχής μου. Οι σκέψεις γίνονται δημιουργήματα φωτεινά όταν προέρχονται από αυτούς τους κόσμους και αφηγούνται πολλά από αυτά που ίσως βοηθούν και άλλους αν τους πιστέψουν και θέλουν να τους γνωρίσουν. Η Αγάπη είναι η κατευθυντήριος διαδρομή για αυτήν την προσφορά και όποιοι την αναζητούν, περνούν από πολλά επίπεδα γνωριμίας μαζί της. Ταξιδεύουν στους μυστικούς δικούς της κόσμους μέσα από τους διαύλους που συνδέουν την δική μας πραγματικότητα μαζί τους...
