Εύη Μαυρογιάννη

Άνθρωπος τίμιος ή με κύρος. Όλα να φαίνονται καλά. Όσο βάρος και να δίνεις σε αυτά, δε σε κάνει απαραίτητα άνθρωπο, με τη βαθιά κι ουσιαστική έννοια...

Καθισμένη στην αυλή της, κοιτώντας το γυμνό δέντρο, παρακαλούσε μαζί του. Όπως κι εκείνο! Ξερά κλαδιά σε ανάταση, ψάχνοντας μια στάλα βροχής, λαχταρώντας το μπλε...

Δεν υπάρχει άνθρωπος στον κόσμο ετούτο που να μην έχει πονέσει. Να μην έχει νιώσει μοναξιά και λαχτάρα για επικοινωνία. Λένε πως οι άνθρωποι που...

Κάθε μέρα, ίδια μέρα. Πληκτική, άχρωμη, άγευστη και ιδιαιτέρως εκκωφαντική, σε εκείνο το κουρασμένο μυαλό. Στο πρόσωπο, ριγμένο πάνω ένα πέπλο αδιευκρίνιστων συναισθημάτων. Με μια...

Μπαίνει πάλι η άνοιξη.  Η εποχή, που η μοίρα το έφερε, να σε συναντήσω, να σε ερωτευτώ αλλά και να σε χάσω. Ένας χειμώνας, που...

Διαβάζοντας πολλά και διάφορα σχετικά με τα δικαιώματα της γυναίκας αλλά και τη βία που ασκείται γενικότερα στο οικογενειακό περιβάλλον ή μη, οι ειδικοί χωρίζουν...

Έσπασα κάποτε, όπως σπάει ένας παλιός καθρέφτης.  Σε έναν κόσμο που ψάχνει τα πολλά, δίνοντας σημασία στη χλιδή, ο παλιός μου καθρέφτης, ράγισε, πάλιωσε. Κι...

Η Υβόννη ήξερε να κρύβεται καλά. Πίσω απ’ το ψιλόλιγνό της σώμα, τα καλογραμμένα χείλη, κρυβόταν ένα αινιγματικό χαμόγελο. Ένα χαμόγελο, απ’ αυτά που είναι...

Τούτες οι “μικρές ώρες” γίνονται τεράστιες, καθώς λέξεις, σκέψεις, ερωτηματικά, πλανώνται απελπιστικά μονότονα μέσα στο κεφάλι μου. Χορεύουν με ζήλο δίπλα μου, υπενθυμίζοντας τις αδυναμίες...

Περίμενε ακόμα. Όπως περίμενε και τότε. Όπως όταν το “πάντα”, φαινόταν μια στιγμή κι οι στιγμές τα πάντα. Χωρίς περίσσειες ελπίδες, ήταν εκεί και περίμενε,...

Με ατολμία, εγώ δε μίλησα ποτέ. Κι απόρησα όταν μου ζήτησες να βάλω ανάμεσά μας λίγη διπλωματία. Αν με ήξερες πραγματικά, ούτε που θα τολμούσες...

Η ανάγκη σκοτώνει. Μπαίνει στην καρδιά σου και την πυροβολεί χωρίς να ακουστεί τίποτα. Με σιγαστήρα σκοτώνει, αγάπη μου. Πέφτεις καταγής, αιμόφυρτος, ανήμπορος στα χέρια...

Όταν σε προσγείωσαν ανώμαλα σ’αυτή τη ζωή, δεν πρόλαβες να μεγαλώσεις. Άγγελος γεννήθηκες, με φτερά σπασμένα και τρύπα στην καρδιά. Πόνεσες απ’ την πρώτη ανάσα,...

Λένε πως οτιδήποτε είναι προδιαγεγραμμένο σ’ αυτόν τον κόσμο, θα το συναντήσεις, θες δε θες. Φίλους περαστικούς, ανθρώπους ακραίους, ανθρώπους που παίρνουν κομμάτια από σένα...

Μην τους λυπάσαι τους ανθρώπους που λέμε “ήρεμη δύναμη”. Νομίζεις ότι δε λεν’ πολλά, μα τα λένε όλα. Δεν υπόσχονται, αλλά εκεί που χρειάζεται, επεμβαίνουν...

Ήσουν άνοιξη, έγινες φθινόπωρο. Με των φύλλων τα καφετιά, του ουρανού τα γκρίζα. Ο αέρας, διέλυσε την εικόνα της μορφής σου, βίαια και άκομψα.  Όλα...

Η ανάγκη!  Αυτή η παλιοανάγκη, που εξαπατά μυαλά, δελεάζει ψυχές, υποτάσσει και κυριεύει μυαλό και σώμα. Αυτή η πόρνη, που σε καθιστά δέσμιο του άλλου...

Δάχτυλα βαμμένα, σε χρώμα μπορντό. Χρώμα των παθών της. Χρώμα κόκκινο. Να σπάει το γκρι του χειμώνα.  Να μη μιζεριάζει πια. Μόνο να θυμάται πως...

Πυροβολούν αλύπητα, με γυμνό μάτι, στο κέντρο της καρδιάς. Ορέγονται σώματα, χωρίς ίχνος τύψεων. Αγάπες ικανές να φουντώσουν συναισθήματα και να ξεσκίσουν σάρκες. Αγάπες ανίκανες...

Που λες, δε βρίσκεις εύκολα πια να “ακουμπήσεις” την ψυχή σου, φίλε. Δεν ξέρω τι γίνεται στον κόσμο αυτό. Κουράστηκαν οι άνθρωποι. Έγιναν καχύποπτοι, σκληροί,...

Ψάξε με! Δεν άλλαξε τίποτα, όπως τότε. Η ψυχή μου καρτερεί. Όπως τότε. Λαχταρά.  Όπως τότε. Θέλει. Όπως τότε! Ανάμεσα σε κάτι λέξεις, υπάρχω… Μικρές...

Λάικ, χαμόγελα, καρδούλες και τα σχετικά. Ψαρέματα ανθρώπων κι ανθρώπινων ψυχών, εκμετάλλευση, σε στιγμές που το σώμα μιλάει, το μυαλό λαχταρά, η ψυχή ορέγεται. Διαδικτυακές...

  Μαύρα χρώματα και γκρι αποχρώσεις, μιας ατμόσφαιρας σχεδόν α-συναισθηματικής. Όλο το μαύρο καταλάγιαζε, μόλις άνοιγε το παράθυρο. Εκείνος ο φρέσκος, δροσερός αέρας, ήταν το...

Δώσε μου μια ανάσα για αναπνοή. Ένα γέλιο για ζωή. Ένα βλέμμα για στήριγμα. Δώσε μου αυτό που νομίζεις ότι μου λείπει και θα στο...