Μαρία Βούλγαρη

Είμαι εσύ.  Είμαι μια σταγόνα σιωπής που κυλάει στις φλέβες σου.  Είμαι ένα χαμόγελο που χορεύει στο βλέμμα σου. Είμαι η παύση και το κόμμα...

Έφυγες. Χωρίς μια λέξη. Εξαφανίστηκες. Σαν φάντασμα. Χάθηκες. Αναπάντεχα. Σε μια πλάνη ορατών και αοράτων αισθήσεων.   Τουλάχιστον μια απάντηση είχα δικαίωμα να την έχω. ...

  Δε θυμάμαι πώς με λένε. Νομίζω “αποτύπωμα”. Σαν αυτό το αφηρημένο γκρι που αφήνουν οι σκιές στην άμμο. Σαν αυτό το περίεργο κίτρινο χρώμα...

Αν εσύ δε σε πάρεις από το χέρι, τότε ποιος;  Αν εσύ δε σε σηκώσεις όταν έχεις πέσει, τότε ποιος; Αν εσύ δε σε αγκαλιάζεις,...

Αγάπα τον εαυτό σου δυνατά. Είναι ο μόνος που θα έχεις πάντα δίπλα σου. Ο μόνος πάντα κοντά σου.  Στις χαρές, στις λύπες, στα αδιέξοδα,...

Δεν ξέρω τι με πληγώνει περισσότερο… εσύ, ή το ρυτιδιασμένο πρόσωπο της νύχτας που μπλέκεται στα δάχτυλά μου… Δεν ξέρω τι με σκοτώνει περισσότερο…  εσύ,...

Όλα και όλοι έρχονται και φεύγουν. Το σημαντικότερο από όλα είναι να μην προδώσεις τον εαυτό σου. Ακόμα κι αν πονάς αθόρυβα, να θυμάσαι πάντα...

Χόρευαν σκιές πίσω απ’ το χρόνο κι ο χρόνος μπροστά απ’ τις λέξεις γέμιζε η πανσέληνος απ’ το βλέμμα σου σαν το ρούχο της φωτιάς...

Με χρυσόσκονη απ’ τα χρόνια θα ντύσω τη νοσταλγία ψελλίζοντας ονόματα. Και σε δοχεία σκαλιστά θα ζωντανέψω τη μορφή σου ανασαίνοντας… Έτσι θα αναδύεται στο...

Οι σκέψεις με τις σκέψεις φυλακίζονται ή απελευθερώνονται. Εξαρτάται πώς χρησιμοποιείς το μυαλό σου και τι τροφή δίνεις στον εγκέφαλο προκειμένου να την αξιοποιήσει κατάλληλα....

Θα γεύομαι τη νύχτα μέσα από τα ποιήματά σου… θα ξενυχτάω μαζί σου και θα επιτρέπω στα βράδια να πολιορκούν τη σκιά μου να εισχωρούν...

Ήρθες απρόσμενα μέσα στο μαύρο φόντο αυτού του κόσμου που πληγώνει ανώριμα. Ήρθες και γέμισε η ζωή μου χρώματα. Ήρθες και μοσχοβόλησαν οι στιγμές αρώματα....

Δύσκολοι οι χειμώνες και τα σκεπάσματα δε φτάνουν… κι αν ήξερες να με αγκαλιάσεις λίγο πιο στοργικά, λίγο πιο γοητευτικά, λίγο πιο ξεσηκωτικά κάπως να...

Αταξίδευτες αγάπες με κυκλώνουνε. Ο πιο τρικυμιώδης μονόλογος της σκοτεινής μου φαντασίας με καταδιώκει. Φυλαχτό μου τα χρώματα. Ουρλιαχτό μου οι αναμνήσεις. Κι η νύχτα...

Έγινε κρύσταλλο η παρηγοριά. Για να την ακουμπάω και να κόβομαι σε αναρίθμητα κομμάτια. Έτσι το θέλησε η νύχτα.  Να με κλείνει μέσα της και...

Και ναι λοιπόν. Αυτή τη φορά για να ξέρεις, με απογοήτευσες οριστικά! Για αυτό απομακρύνθηκα από σένα. Και ευτυχώς γιατί σώθηκα. Απελευθερώθηκα. Άκουσα το ένστικτό...

Κι η ελπίδα φόρεσε την πίστη με θάρρος σε τιμή ευκαιρίας. Για ένα πάθος που έψαχνε τη λύτρωση μέσα στα συντρίμμια. Για μια σωτηρία που...

Τριχρωμία αισθήσεων ο έρωτας. Με ρωγμές ανάμεσα στα συναισθήματα. Με ανατολές ανάμεσα στις επιθυμίες. Με ένα έψιλον που γίνεται ωμέγα μέσα στη λέξη. Με ένα...

Και πάλι κάτι λείπει κι η λύπη αγριεύει τα μεσάνυχτα… σαν κάτι λέξεις που σκορπίζουν το φθινόπωρο με θρυμματίζει το ολόγιομο φεγγάρι… πες μου… σε...

Είναι ωραίος ο ήχος που παράγει η λέξη «σ’αγαπώ»… δονείσαι ολόκληρος στις συλλαβές του… γεννιέσαι χιλιάδες φορές μέσα στα φωνήεντα και στις αποκοπές των φθόγγων...

Επιμένω σε κάτι που δεν έχει λογική. Προσπαθώντας με επιμονή ν’ απογυμνώσω τη λογική καθώς μου αντιστέκεται. Βραδιάζει κι από νωρίς όλα φωνάζουν το όνομά...

Γοητεύομαι απ’ τις παύσεις. Έλκομαι απ’ τη στοργή κι ας μην υπάρχουν τρόποι να συλλαβίσεις σε μια αγκαλιά την ομορφιά της. Εισχωρώ σε μια ρωγμή...

Θα βάλω στο αθόρυβο τη μνήμη κι ό,τι αγγίζει τις ηδονές της. Έτσι θα καταδιώκονται οι σκέψεις και θα σβήνει το φως η φυλακή από...

Να είσαι ευγνώμων που στέκεσαι όρθιος στα πόδια σου και περπατάς. Να είσαι ευγνώμων που βλέπεις, ακούς, αναπνέεις. Να είσαι ευγνώμων που έχεις ένα πιάτο...