Τίποτα αληθινό δεν πεθαίνει

Κι όταν σου άπλωνα στράτα σου τη ζωή μου,
γη και ουρανός με έραιναν με θάματα.

Στέρφα πια η γη.
Άνυδρα τα ουράνια.
Μαυροφορούσες θύμησες τα θάματα θρηνούνε.

Αργήσαμε αγάπη μου να δέσουμε τα στέφανα.
Δειλιάσαμε να πιούμε απ’ το ποτήρι της Ζωής.
Κι ας ξέραμε πως μέσα του
αδημονούσε να μας μεθύσει το πιο γλυκόπιοτο κρασί.

Αν μου ζητάγανε να ζωγραφίσω την αγάπη,
θάλασσα θα την έφτιαχνα…
Θάλασσα λατρεμένη!
Και θα της έδινα το χρώμα των αγγέλων.
Το χρώμα το λευκό…

Ετσι θ’ αστραποβολά η αγάπη μας στην άβυσσο.
Σαν τ’ αστέρια κείνα,
που κι αν πεθαίνουνε
η λάμψη τους πλανιέται στην πλάση ες αεί!

Γιατί τίποτα αληθινό καρδιά μου δεν πεθαίνει.
Μόνο μετουσιώνεται
κι ως “άλλο” πια αιώνια
ταξιδεύει
κι ανύποπτα χαϊδεύει τρυφερά
τις πικραμένες των ανθρώπων καρδιές.

Κατερίνα Καραμπάρη Πανταλέων

Μάριος Φραγκούλης – Θάλασσα πλατιά – YouTube

Γράψτε ένα σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *