Ένα βλέμμα μόνο αρκεί
Ήταν μόνο ένα βλέμμα, το πρώτο του βλέμμα, μα εκείνη ένιωσε πως πρόλαβε να ζήσει μια ολόκληρη ζωή μέσα του.
Δεν τον γνώριζε, ηταν η πρώτη τους συνάντηση, κι όμως, η μορφή του της ηταν τόσο οικεία. Ο ήχος της φωνής του διαφορετικός, αναστάτωνε πρωτόγνωρα τις αισθήσεις της. Κι εκείνο το γλυκό χαμόγελό του, που συνοδευόταν ασυναίσθητα από το χαμήλωμα των ματιών του, της επέτρεπε να τον περιεργαστεί λίγα δευτερόλεπτα παραπάνω πριν να την κοιτάξει ξανά. Ακόμη κι ο τρόπος που στεκόταν στο χώρο, την έκανε να τον κρυφοκοιταζει με μια αχαλίνωτη επιθυμία.
Κι εκείνος, προσπαθούσε να τη “διαβάσει” δίχως να την κάνει να αισθανθεί αμήχανα. Όμως κι οι δυο τους το ένιωθαν, πως δεν υπήρχε τίποτα το αμήχανο να πλανάται στην ατμόσφαιρα. Ίσως μόνο αυτό… αυτή η ανεξήγητη οικειότητα μεταξύ τους. Σα να γνώριζε ο ένας τον άλλον χρόνια.
Δεν του το είπε ποτέ, δε θα μπορούσε άλλωστε. Όμως εκείνη η πρώτη τους συνάντηση, έπαιζε σε επανάληψη στο μυαλό της κάθε φορά που έκλεινε τα μάτια της. Κι όσο περνούσε ο καιρός, όσο τον παρατηρούσε στις πιο μικρές καθημερινές στιγμές του, τόσο περισσότερο θέριευαν τα αισθήματά της για εκείνον.
Να μπορούσε για μια φορά μονάχα, να του εξομολογηθεί όλα εκείνα τα ανείπωτα που συσσώρευε μέσα της. Να γινόταν για μια στιγμή εκείνος να μπορούσε να δει, μέσα από τα δικά της μάτια, το πώς τον έβλεπε. Να καταλάβει πώς αισθανόταν κάθε φορά που τον αντίκριζε, κάθε φορά που την πλησίαζε επικίνδυνα, κάθε φορά που το βλέμμα του έμενε καρφωμένο πάνω της έστω και για ελάχιστα δευτερόλεπτα παραπάνω. Να μπορούσε να νιώσει τον πόνο της, κάθε φορά που τον έβλεπε να γυρεύει ανάσες βουτηγμένος στην απελπισία και την απογοήτευση. Να γινόταν η ανάσα του.
Μόνο να μπορούσε…
Δε θα συνέβαινε ποτέ κατι τέτοιο όμως και έπρεπε να το αποδεχτεί. Είχε συμβιβαστεί με την ιδέα πως θα είναι εκεί για εκείνον, μόνο για να τον νοιάζεται διακριτικά, για να τον βλέπει να είναι καλά, για να του δίνει δύναμη με τον τρόπο της κάθε φορά που λυγίζει, για να φωτίζει τα σκοτεινά μονοπάτια του και να συνεχίζει να παλεύει με τους δαίμονές του.
Κι αυτό της αρκούσε. Δε θα μάθαινε ποτέ, πως μόνο με ένα του βλέμμα, εκείνη έχασε έναν κόσμο που ποτέ δεν της ανήκε και τη γέμισε με όσα οι λέξεις ποτέ δε θα τολμούσαν να περιγράψουν.
Μαρία Μαραγκού
Κοιτώντας τον χρόνο πίσω, διαπιστώνω πως ότι πίστευα κι ότι ένιωθα από πολύ μικρή ηλικία, δεν έχει αλλάξει μέσα μου. Ονειροπόλα, Ρομαντική και πολύ Συναισθηματική. Έτσι ήμουν κι έτσι θέλω να παραμείνω. Αγαπώ τους ανθρώπους της Καρδιάς κι αυτούς επιλέγω πια δίπλα μου. Με την γραφή δεν έχω "επαγγελματική" σχέση, ήταν για μένα ανέκαθεν όμως , ο τρόπος μου να βγάζω ότι αισθάνομαι. Ας ανοίξουμε την καρδιά μας λοιπόν!!!
