Μια αιώνια λιακάδα (αυτό είναι η Ελλάδα)…

Ένα πράγμα αγαπώ. Που δεν είναι πράγμα. Είναι αίσθηση. Είναι ευτυχία. Αυτό τον ήλιο τον πανέμορφο που μου κλείνει με νόημα το μάτι κάθε πρωί που βγαίνω από το σπίτι μου και με κάνει να τα ξεχνάω όλα. Με κάνει και χαμογελώ.

Αυτές οι χιλιάδες ολόχρυσες ηλιαχτίδες που χορεύουν από πάνω μου τον πιο τρελό χορό και με καλούν να χορέψουμε μαζί. Ένα χορό με τα χέρια ανοιχτά και τα πόδια να μην πατούν στη γη. Μα με τόσα προβλήματα τριγύρω, πού τη βρήκα τόση αισιοδοξία ξαφνικά; Στο φιλόξενο μπαλκόνι μου πίνοντας το ζεστό καφεδάκι μου και κάνοντας τα πιο τρελά μου όνειρα που δε θα μείνουν για πάντα όνειρα. Γιατί η αιώνια λιακάδα είναι τόσο ισχυρή που βάζει τα δυνατά της και μου κρατάει συντροφιά σε όλη τη διαδρομή από την αρχή μέχρι και το τέλος. Που κατά την ταπεινή μου άποψη ποτέ δεν υπάρχει τέλος.

Τα πάντα είναι κύκλος. Ένας κύκλος είναι η ζωή. Ό,τι ξεκινάει κάνει πάντα τον κύκλο του και τελειώνει και φτου κι απ’ την αρχή. Ξανά, με καινούργιους στόχους, με νέες ελπίδες για κάτι πιο δυνατό, για το καλύτερο. Πάντα η επόμενη μέρα είναι καλύτερη από την προηγούμενη και αυτό είναι νόμος. Πάντα, κάθε μέρα που ξημερώνει είναι και μια νέα αρχή. Αυτό κράτα από μένα. Ότι κάθε μέρα είναι και ένα πολύτιμο δώρο. Κάνε μια ευχή και θα βγει αληθινή.

Καλή χρονιά με υγεία και αγάπη και χαμόγελα πολλά!

Κωνσταντίνος Ιωακειμίδης