Μονάχοι μες στου κόσμου το σεργιάνι
Post Views: 0
![](http://metaximas.org/wp-content/uploads/2021/02/FB_IMG_1612791794870.jpg)
Είπα να βάψω απόψε…
Την ερημιά με χρώματα πολλά
να ζωγραφίσω.
Μα ξαφνική νεροποντή
τα κύλησε στις λάσπες,
τα’ κανε ένα με το βρώμικο σωρό.
Είπα να βγω…
Να τραγουδήσω,
να γελάσω, να χορέψω.
Μα τα κλειδιά δεν έβρισκα
την πόρτα να ανοίξω,
στον κόσμο να κρυφτώ.
Είπα να θυμηθώ…
Στα όνειρα που έκανα παιδί
να ταξιδέψω,
τις όμορφες της ζήσης μου στιγμές
να ζωντανέψω.
Μα ήρθανε δάκρυα
και κάψανε τις μνήμες.
Ήρθαν λυγμοί
και έσταξαν καημό.
Έχει βαρύνει ο καιρός
κι ο χρόνος λιγοστεύει…
Και τριγυρνάμε εδώ κι εκεί
δίχως σκοπό.
Πάντα μονάχοι
μες στου κόσμου το σεργιάνι,
πάντα δειλοί
στης ερημιάς το συρφετό.
Κοίτα ψηλά και δες
τα σύννεφα πώς τρέχουν.
Κοίτα τον ήλιο
πώς μας παίζει το κρυφτό.
Αιώνες τώρα
όλα γύρω μας γυρίζουν,
μα ετούτη η ζήση μας
δεν έχει γυρισμό…
Άσε τα λόγια τα παχιά
και τα μεγάλα.
Πού πάω δεν ξέρω,
ούτε εσύ για πού τραβάς.
Είμαστε πιόνια
σε ουράνιο παιχνίδι.
Είμαστε ψέμα,
σαν παιδί που ‘ναι κρυμμένο
στα τρυφερά τα παραμύθια της γιαγιάς…
Κατερίνα Πανταλέων
Φωτογραφία: Δημήτρης Μεταξάς
Post Views: 0