Γιαγιά μου…
Γιαγιά μου…
Φέτος, συμπληρώνονται 24 χρόνια από τότε που έφυγες και ακόμα δεν κατάλαβα πώς πέρασαν τόσα χρόνια!
Ήσουν η μάνα της μάνας μου και η μοναδική, πραγματική μου γιαγιά.
Είχες μια καρδιά που αγαπούσε και κυρίως συγχωρούσε, πόσο δύσκολο είναι αυτό!
Ψυχή αγνή, δίχως ίχνος κακίας για οποιονδήποτε, ακόμα και για ανθρώπους που σου έκαναν κακό. Τους συγχωρούσες.
Δεν ήξερες τι θα πει εγωισμός.
Μου λείπεις κάθε μέρα, σε όλες τις στιγμές μου.
Μερικές φορές, νομίζω πως θα σε βρω στο σπίτι σου, στις ρίζες σου και κάθε φορά που βρίσκομαι εκεί, νομίζω πως θα μου ξεπροβάλεις από κάπου ή θα σε βρω στην κουζίνα, να ετοιμάζεις φαγητό, ή στο μπαλκονάκι σου, να περιμένεις να φανώ.
Όμως, αυτό δεν υφίσταται πλέον και ακόμα μετά από τόσα χρόνια δεν κατάφερα να το συνηθίσω. Και, μεταξύ μας, δε νομίζω πως θα μπορέσω ποτέ.
Μου λείπει η καλοσύνη σου, η αθόρυβη δύναμή σου, το γλυκό σου νοιάξιμο, η απλότητά σου, η προσφορά σου.
Πολλά στοιχεία του χαρακτήρα μου, τα οφείλω σε σένα και σ’ ευχαριστώ γιατί ήσουν πάντα εκεί.
Όσοι σε ήξεραν, μόνο καλά λόγια έλεγαν για σένα, όχι με τυπικό τρόπο, αλλά από καρδιάς.
Άγγιξες πολλούς. Μα, πιο πολύ, εμένα.
Σ’ ευχαριστώ και σ΄αγαπώ. Πάντα.
Εύη Μαυρογιάννη
