Δεν είσαι ένα ακόμα project αυτοβελτίωσης
Ζούμε στην εποχή της “αυτοβελτίωσης”. Λειτουργούμε λες και ο εαυτός μας είναι μια επιχείρηση που πρέπει να πετύχει, να εξελιχθεί και να γίνει κερδοφόρα. Καταστρώνουμε σχέδια, ακολουθούμε τακτικές και “αποθηκεύουμε” μεθόδους και tips για να το επιτύχουμε, αγνοώντας το τελικό προσωπικό κόστος. Όλα μια φούσκα έτοιμη να σκάσει στα μούτρα μας.
Αναρωτήθηκες, αλήθεια, γιατί όλες αυτές οι συμβουλές αυτοβελτίωσης δε λειτουργούν σχεδόν ποτέ μακροπρόθεσμα;
Γιατί πολύ απλά, μας κατάντησαν ένα ακόμα project, με σκοπό την τελειότητα. Λογικό, θα μου πεις, αφού όπου κι αν γυρίσεις το βλέμμα σου, βλέπεις μονάχα εικόνες μιας χλιδάτης ευτυχίας…
Οι μισοί να τη διαφημίζουν και οι υπόλοιποι να αναλώνονται και να αναρωτιούνται, τι έκαναν λάθος και δεν τη ζουν κι αυτοί. Και κάπως έτσι, αντί να αυτοβελτιώνεσαι, αυτοκαταστρέφεσαι! Γιατί επέτρεψες να εισβάλουν στο μυαλό σου και να το κυριεύσουν. Όλοι μας λίγο πολύ την πατήσαμε. Κι όταν η φούσκα σκάσει, σε κυριεύει το άγχος και η απελπισία της αποτυχίας. Και μπαίνεις σε ένα φαύλο κύκλο παραδομένος. Μα πρέπει να καταλάβεις πώς δε θα καταφέρεις να βγεις ποτέ από αυτό τον κύκλο κυνηγιού μιας εικονικής τελειότητας, όσο θα συνεχίζεις να λειτουργείς μόνο με το μυαλό, αντί να αναζητάς το βαθύτερο εαυτό σου, την καρδιά και τα συναισθήματά σου.
Χάνουμε χρόνια από τη ζωή μας, χάνουμε τον ίδιο μας τον εαυτό, γιατί προσπαθούμε να γίνουμε κάτι άλλο από αυτό που είναι ο καθένας μας. Θάβουμε τα συναισθήματά μας για να μη θεωρηθούμε αδύναμοι, για να μην απογοητεύσουμε κανέναν και πάψαμε να είμαστε εν τέλει αληθινοί.
Άφησε τα παιχνίδια του μυαλού λοιπόν και δώσε λίγο χώρο στη φωνή της καρδιάς σου να ακουστεί επιτέλους. Είναι εντάξει να αισθάνεσαι ευάλωτος, είναι εντάξει να “σπας” κάποιες στιγμές, είναι εντάξει να επικοινωνείς τις αδυναμίες σου, είναι εντάξει ακόμα και να αποτύχεις. Μάθε να ισορροπείς τη λογική με τα συναισθήματά σου, αντί να τα πνίγεις, μα κυρίως αποδέξου πρώτος εσύ αυτό που είσαι και αισθάνεσαι και όχι αυτό που περιμένουν οι άλλοι από εσένα να γίνεις.
Μαρία Μαραγκού
Κοιτώντας τον χρόνο πίσω, διαπιστώνω πως ότι πίστευα κι ότι ένιωθα από πολύ μικρή ηλικία, δεν έχει αλλάξει μέσα μου. Ονειροπόλα, Ρομαντική και πολύ Συναισθηματική. Έτσι ήμουν κι έτσι θέλω να παραμείνω. Αγαπώ τους ανθρώπους της Καρδιάς κι αυτούς επιλέγω πια δίπλα μου. Με την γραφή δεν έχω "επαγγελματική" σχέση, ήταν για μένα ανέκαθεν όμως , ο τρόπος μου να βγάζω ότι αισθάνομαι. Ας ανοίξουμε την καρδιά μας λοιπόν!!!
