Αναζητώντας ταυτότητα

Σήμερα έμαθα πως με λένε Jacobs. Όλοι ως τώρα με αποκαλούσαν Jaco. Λίγα στοιχεία ανέφερε το σημείωμα που βρέθηκε στα μωρουδιακά μου ρούχα καθώς και ό,τι η μητέρα μου καταγόταν από τη Ναμίμπια.

Δε γνώριζα τίποτα άλλο για την ζωή μου. Από τα σκαλιά της εκκλησίας που με βρήκαν μια Κυριακή πρωί, βρέθηκα στο ίδρυμα και αυτό θεωρώ σπίτι μου.

Έχω γενέθλια σήμερα! Ενηλικιώνομαι! Κλείνω τα δεκαοχτώ μου χρόνια. Η σημερινή μου συνεδρία με την ψυχολόγο και τους παράγοντες του ιδρύματος είχαν άλλο χαρακτήρα. Είχε ιδιαίτερη σοβαρότητα και επισημότητα. Με ξάφνιασε είναι η αλήθεια. Κάποιες υποψίες για την ύπαρξή μου άρχισαν να θορυβούν με ταραχή.

Πόσες εκπλήξεις κρύβει η ζωή! Σήμερα που ανακοινώθηκαν τα αποτελέσματα των πανελλαδικών εξετάσεων, σήμερα που έμαθα πως αποκαλούμαι πλέον φοιτητής της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, σήμερα έμαθα και την προέλευσή μου. Μου έδειξαν και μου παρέδωσαν το γράμμα της μητέρας μου σε ανορθόγραφα Αγγλικά. Σήμερα έμαθα για την καταγωγή μου, τον τρόπο που με έφερε στον κόσμο, τους φόβους της, την ταλαιπωρία της, την υποτίμηση της αξιοπρέπειάς της, τον πόνο της για την τολμηρή της απόφαση με την παράκληση να την συγχωρήσω, για να μην πονέσω περισσότερο από εκείνη. Σήμερα μου ανακοινώθηκε πως όταν θα είμαι έτοιμος, μπορώ να μετακομίσω στην φοιτητική εστία. Αυτό θα βοηθούσε στην ανεξαρτητοποίησή μου, στην αποϊδρυματοποίησή μου, στις αποφάσεις μου χωρίς έλεγχο και έγκριση. Αυτό σημαίνει πραγματική ελευθερία, μου είπαν.

Σήμερα στην πορεία χαρτογραφήθηκαν ευθείες και ανηφοριές. Απογυμνώθηκε ο ψυχισμός. Ντύθηκα μια ανεξήγητη ντροπή. Αισθάνθηκα ένοχος για λόγους που δε μου αναλογούσαν. Κύματα σήκωσε η φουρτούνα που τόσο καιρό αντίκριζα δειλά και δεν το ομολογούσα. Σήμερα το ίδρυμα μου ανακοίνωσε τις υποχρεώσεις του για το μέλλον μου και τα καθήκοντά μου. Από σήμερα συνειδητοποίησα πως μόνος μου θα κουμαντάρω το σκαρί της ζωής μου με τόσα μπαλώματα χωρίς να είναι όλα υδατοστεγή.

Παρακάλεσα, αν γίνεται, απόψε να κοιμηθώ μόνος μου, να συνομιλήσω με το πεπρωμένο μου. Δε μου το αρνήθηκαν, βρέθηκε χώρος και μάλιστα με απόλυτη ησυχία.

Ξάπλωσα στο κρεββάτι του δωματίου που μου παραχωρήθηκε. Το προσπάθησα, μα δεν έμπαινε σε τάξη η ζωή μου. Το απόλυτο σκοτάδι που αναζητούσα άρχισε να ξύνει πληγές των χρόνων του Γυμνασίου και του Λυκείου. Όλοι γνώριζαν πως είμαι παιδί του ιδρύματος, μα αυτή η υποτίμηση δεν ήταν αρκετή. Γίνεται πολύ σκληρή η εφηβεία όταν πρόκειται να εφεύρει μειονεκτικά στοιχεία για να νιώσει υπεροχή έναντι των συνομηλίκων. Ευρωπαϊκής φυλής τα χαρακτηριστικά μου μα σκούρο το χρώμα μου. Δυνατό στοιχείο της μάζας για περιθωριοποίηση. Όχι από το σύνολο, δε θέλω να γίνω άδικος, αλλά από εκείνη τη δυνατή ομάδα του σχολικού περιβάλλοντος που καθορίζει ήθη και συμπεριφορές κι από τους δορυφόρους τους.

Μα σε ποια χώρα να πάω; Δεν αντιλαμβανόμουν τον οστρακισμό τούτο. Κανέναν δεν ενοχλούσα και πάντα έφταιγα. Ακόμα και την υψηλή βαθμολογία μου στους ελέγχους στημένη την αποκαλούσαν. Την ίδια παιδεία παίρναμε, οι ίδιοι καθηγητές μας δίδασκαν, στα ίδια βιβλία μαθαίναμε για τις αρχές του Σωκράτη, του Σοφοκλή και των άλλων σοφών της αρχαιότητας. Το δικό τους πνεύμα μας γαλοχούσε όλους, και τις ίδιες αξίες γνωρίσαμε όλοι. Στην Ελλάδα γεννήθηκα, στην Ελλάδα ζούσα, η ελληνική έγινε μητρική μου γλώσσα. με τον ίδιο τρόπο γνωρίσαμε τις αρχές δικαίου του Δημοσθένη, αλλά και του Περικλή την ισονομία. Αν δεν είμαι Έλληνας, ας μου πει κάποιος ποιας εθνικότητας είμαι πλέον;

Όχι άλλη αμφισβήτηση, κυρίως όχι αυτοαμφισβήτηση. Δε χρειάζομαι πλέον άλλη ταυτότητα, είμαι ο ΈΛΛΗΝΑΣ Jacobs, οι φίλοι μου μπορούν να με φωνάζουν Jaco. Εδώ στην Ελλάδα θα σπουδάσω, στην Ελλάδα θα ασκήσω την Ιατρική και θα φροντίσω να ανακουφίσω τον πόνο των ανθρώπων. Εδώ είναι η πατρίδα μου κι ας το αμφισβητούν όσοι στο χρώμα του δέρματος εστιάζουν μόνο!