Έχει άρωμα η ταπεινότητα

Τα μικρά, τα απαρατήρητα, τα ταπεινά περιφρονούνται. Αναζητούνται με αγωνία, με εμμονή, όσα λάμπουν, εκείνα που ιριδίζουν με έμφαση, που εκπέμπουν φως έστω και περιστασιακά. Αυτά που καλλιεργούν την ψευδαίσθηση της “ανωτερότητας”, παρασύροντας σε σε ατέρμονο αγώνα διάκρισης, κι ας είναι γνωστό πως και οι χρυσαλίδες, θαμπωμένες από τη λάμψη μιας λάμπας, καίγονται από το φως που τις έλκει.

Κι όμως, εκείνα τα ταπεινά και περιφρονημένα, κρύβουν τη μαγιά της ζωής. Αν αποκωδικοποιηθούν με καρδιά και σύναιση, αποκαλύπτουν τη σοφία της δημιουργίας. Θεμελιώνουν σταθερές στον ανθρώπινο ψυχισμό, γίνονται κυματοθραύστης στο ρεύμα του άγονου εντυπωσιασμού, ανεμοφράχτης στα αίολα της εφήμερης ευδαιμονίας.

Ό,τι έχει αληθινές ρίζες δε χρειάζεται να επιδεικνύει το ύψος του. Το άρωμα της ταπεινότητας έχει τέτοια γοητεία, που λάμπει από μόνο του. Ξεχωρίζει χωρίς να ανταγωνίζεται, διακρίνεται χωρίς να διεκδικεί διάκριση. Μπροστά του, το πλήθος των πανάκριβων, περίτεχνων αρωμάτων, μόνο στην πολυτέλεια της συσκευασίας υπερτερεί.

Το άρωμα της ταπεινότητας δεν αποπροσανατολίζει, δεν παραπλανά. Κρατά τον άνθρωπο σταθερά στο βάθρο των αξιών του, το αζιμούθιο της πορείας του στο σωστό προορισμό του. Δεν υπόσχεται υπεροχή έναντι κανενός, παρά μόνο εσωτερική ισορροπία και μέτρο. Ίσως αυτή να είναι και η μεγαλύτερη κατάκτησή του: να μη χρειάζεται να αποδείξει κανείς την αξία του για να συνοδοιπορεί με την αξιοπρέπεια.

Ελεύθερη κοινωνία είμαστε. Ο καθένας επιλέγει τη θέση του στον κόσμο του. Αρκεί να γνωρίζει τι αναζητά και, κυρίως, τι αφήνει πίσω του.