Ζωή Παπατζίκου

Μη γεμίζεις τη ματιά σου με αυτά τα ανάμεικτα άτομα που σκέφτονταν πάντα την πάρτη τους. Τη βόλεψή τους. Τη βολή τους. Την άνεσή τους....

Για όλα όσα συγκαλύφθηκαν τότε. Υπήρξαν εκείνοι οι εντεταλμένοι αστυνομικοί που μεταμφιέστηκαν σε γιατρούς φορώντας το λευκό της ελπίδας και μπήκαν μετά την εισβολή του...

Υπεκφεύγω. Φυγοπονώ. Επιδερμώ. Γυρίζω περιμετρικά έξω από τις παγίδες. “Έχω το νου μου”, λέω συνεχώς. Πώς έγιναν τότε, τέτοιες ανοιχτές πληγές; Είναι οι νύχτες βαθιές...

Ά-λφα. Πρώτο γράμμα της αλφαβήτου, κυρίαρχο σχεδόν σε όλες τις γλώσσες του κόσμου. Δυνατό, εύηχο, γεμάτο πολλά νοήματα αλλά και ανομήματα. Γεμίζει τις λέξεις με...

Καλύτερα έτσι. Πού να διαλέγεις μονή πλευρά τώρα… Άσε που δε ζεις μέσα στη δίνη της μονοτονίας. Τώρα που στέγνωσε η πηγή της αγάπης και...

Στο δρόμο της ζωής σου, μην ξεχάσεις τις ρίζες σου. Να μαθαίνεις γεγονότα και συμβάντα. Δε φανερώνει ο ουρανός τον πόνο των έγκατων της γης....

Στην άλλη άκρη της εικονικής, θα περιμένω. Να δω για λίγο τη μορφή σου, θ’ ανασαίνω. Κι όταν μου πεις, “πρέπει να κλείσω”, ν’ αναμένω....

Ναι, είναι αλήθεια. Πολλές φορές, τα τέρατα φοράνε ανθρώπινη μάσκα. Κρύβονται από τον κόσμο και αποκρύπτουν επιτυχώς τις εμετικές πομπές τους που δεν χωράει και...

Γερνάω στης νιότης σου το φίλημα και με σταγόνες δροσιάς σου με ραντίζεις. Ν’ αδημονώ για ν’ αναπνεύσω μια ανάσα σου ακόμη. Στη δύση μου...

Να μάθεις να μη λες μεγάλες κουβέντες. Μετατρέπονται σε μικρές πράξεις, άτιμες, αμελητέες, θλιβερά αδιάφορες. Και παραμένουν σταθερά αμετάβλητα εκείνα τα υπερβολικά λόγια. Χρεώνουν υπέρογκα...

Και τι είναι τελικά ο χρόνος; Θαρρώ, μια αόριστη στιγμή, αόρατη στο πέρασμά της. Σε ταυτόχρονη και παράλληλη τροχιά η συμπόρευση μαζί του. Ευλογημένοι, όσοι...

Κατοικείς σε oλοφώτεινες κρύπτες του νου. Η ψυχή σε ζητά. Το μυαλό σε φωνάζει. Οι στιγμές, παραληρούν για μία σου αποθέωση. Τα σώματα, σε πλήρη...

Ο άντρας, θεωρεί ότι η ιδανική γυναίκα είναι ο σταθμός. Η γυναίκα, νομίζει ότι ο ιδανικός άντρας είναι το τραίνο. Ένας σταθμός κομβικός, μοιραίος και...

Σιωπή και ατολμία. Στυγνοί εκτελεστές θάρρους και αιώνιοι τροφοδότες ασίγαστης υπομονής. Προσμονή και θαυμασμός. Πάντα ταιριαστός και παθιασμένος συνδυασμός ζευγαριού, ακατανίκητης έλξης και αδιάσειστης χημείας....

Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, είδε μπροστά στα αθώα μάτια του, να θανατώνουν τον πατέρα του στη τρυφερή παιδική ηλικία των δέκα ετών. Ο αθεράπευτος πόνος και...

Τι κοιτάζεις πέρα από τη ματιά σου; Απλώνεται το απέραντο και άγνωστο μέλλον σου. Σίγουρα θα έχει δύσκολα σημεία, ζόρικα μονοπάτια, θα σου φανούν όλα...

Της το είχε πει. Έτσι πεθαίνουν οι νύμφες. Με τη φωτιά το καλοκαίρι, την έραναν με πύρα. Καύτρες και ολοκαύτωμα είχε στη μοίρα της γραμμένο....

  Γυναίκες γεννημένες κορίτσια. Κορίτσια γεννημένα γυναίκες. Ένα όνειρο, κυλάει στο αίμα τους. Ένα τραγούδι, νανουρίζει τον ύπνο τους. Μια ευχή, συντροφεύει τη σκέψη τους....

Φλέγεται η μήτρα, στη φωτιά άσβεστου μίσους, στο όνομα της αγάπης. Πνίγεται η γυναίκα, στη λίμνη κατακόκκινου αίματος, στο όνομα της αλήθειας. Δεν είναι αγάπη,...

Ακούστε το. Δείτε το. Αποστηθίστε το. Λέξη προς λέξη. Νιώστε το διαχρονικό παλμό του λόγου που ζει και πάλλεται για τα ιδανικά του Ανθρώπου. Πεθαίνει...

Το παιδί σου. Ο ξεχωριστός άγγελος επί γης. Να κοιμάται και να μένεις ξύπνιος να το χαζεύεις και να μην πιστεύεις τη τόση ευλογία σου....

Μη μιλάτε. Επιτέλους, λίγη σιωπή ως ένδειξη σεβασμού έστω και στην ύστατη στιγμή της αλήθειας. Στάζει δηλητήριο το στόμα και η ματιά σας. Επιτέλους, για...

Να πιστεύεις στους ανθρώπους. Να κρύβεις μέσα στο γέλιο, τη θλίψη για τη διπροσωπία τους. Να ξεχνάς μέσα στη χαρά, τη στενοχώρια για την υποκρισία...

Κατά την έναρξη των Χριστουγγεννιάτικων γιορτών, οι κάτοικοι μιας περιοχής της βορειοανατολικής Αττικής, στόλισαν με χριστουγεννιάτικες μπάλες τα καμένα δέντρα τους. Το διαβάσαμε σε αρκετά...

Διατάζω το νου. Σωπαίνω την καρδιά. Φιμώνω τη θέληση. Κρύβω την επιθυμία. Ξεγελάω τη λαχτάρα. Διασκεδάζω τη θλίψη. Απομονώνω τη σκέψη. Διαλύω τη μορφή σου....