Ζωή Παπατζίκου

Σπίρτα οι στιγμές μας, ανάβουν διάσπαρτα στο άγνωστο και βαθύ σκοτάδι της ζωής μας. Σε κάποια χέρια χαρίστηκαν πολλά, αβίαστα και απλόχερα, όμως σε άλλα...

Να ερχόσουν και όλα θα ήταν αλλιώς. Ποτέ ξανά τριγύρω σκοτάδι, μονάχα ένα υπέροχο, ζεστό, άπλετο κι εκτυφλωτικό φως θ’ αγκάλιαζε τη στιγμή μας. Όχι...

Ε: Πώς μπορείς να εξηγήσεις τι είναι αυτό που σου σπρώχνει το χέρι και ξεκινάς να γράφεις ό,τι φευγαλέα περνάει από το νου σου, εκείνη...

Με κλειστά τα μάτια η ακρόασή του. Σαν ουράνιο αριστούργημα το επίγειο άκουσμά του. « – Τι είναι τέχνη; » με ρωτούν. Δίχως δισταγμό και...

Αρχή γενομένης – εν όλω – του χρόνου τούτου. Αβουλία γεγονότων. Άγουρη διαπίστωση. Ατολμία δισταγμού. Ανωριμότητα σπαραγμού. Αντοχή φραγμού. Άνοιξη βλέμματος. Ανάσταση Κυρίου. Άνθιση θέρους....

Χρόνε αμείλικτε, αδυσώπητε, ανελέητε. Προσκυνούν με δέος γονυπετείς εμπρός σου, πειράγματα σαρκός εφήμερα, τρέμουν αναρίθμητα επιφανειακά φτιασιδώματα, λυγίζουν άπειρα ανασταλτικά παράγωγα ενός ιλιγγιωδώς τρέχοντος καιρού....

Λατρεύω να σε κοιτάζω. Χρώματα της ίριδας δημιουργούν την οπτασία της μορφής σου. Αχόρταγα σε ορέγομαι. Πεινώ για το σάρκινο πόθο σου. Διψώ για τη...

Με τα μάτια του σώματος, κοίταξα τον κόσμο. Με τα μάτια του πνεύματος, είδα την πλάση. Ήρθα για να ξαναφύγω. Χάθηκα για να βρεθώ. Βρέθηκα...

Οι λάθος άνθρωποι πάντα θα κρίνουν τους σωστούς. Θα τους διακατέχει εκείνη η θλιβερή περιέργεια για τα φανερά και η μισερή σιγουριά για τα κρυφά....

Υπάρχει κι αυτή η πλευρά του φεγγαριού. Που είναι μαύρη και οι λύκοι ουρλιάζουν. Γιατί σε μιαν άλλη τους ζωή, παλιά και ξεχασμένη, υπήρξαν πρόβατα...

Με βαρύ, αργό και σερνάμενο βήμα, το Αθηνιώ κατάφερε ν’ ανέβει το βουνό, αψηφώντας την πύρα του μεσημεριού. Στάθηκε λαχανιασμένη και κάθιδρη, κάνοντας το αριστερό...

Μετά λύπης και πικρίας, η αλήθεια να ειπωθεί. Ωραίοι και ανδρείοι είμαστε στην αγάπη. Εσύ όμως, δεν έχεις τόλμη κι εγώ το θάρρος. Για ποιο...

1. ” – Δεν μπορείς να μου αρνηθείς τίποτε την ημέρα των γενεθλίων μου!”, απαντάει με αφοπλιστικό ψυχολογικό επιχείρημα η Νόρα. Αυτό ήταν. Τελικά, επιβεβαιώθηκε...

Τρικυμιασμένη η θάλασσά σου όταν λείπω, πνίγονται οι πόθοι και οι λυγμοί, στων κυμάτων τα πελώρια στόματα που καταπίνουν μανιασμένα, των ωρών τις προσμονές και...

Κοιτάζω με δέος τον υπέροχο πρωινό ήλιο. Πώς έδιωξε τόσο μαγικά – εν μια νυκτί – τη χθεσινή πρωτοφανή κακοκαιρία; Είχα ανάστατο ύπνο. Ούρλιαζε ο...

Πρώτη φορά, οι σιωπές κρύβουν τόση ερημιά και φόβο. Πρώτη φορά, τα μάτια δεν αγκαλιάζουν τον άλλον που βαδίζει δίπλα του με ζεστασιά αλλά τον...

Εγκλεισμός: λέξη με πολλά αγκάθια. Ίδια παραμένει η πληγή, σε κάθε αλλιώτικο χέρι. Για εσένα, που είσαι άνεργος και φιλονικείς με την απραξία σου. Για’...

Κοιτάζω το δρόμο και βλέπω ερημιά. Σφίγγεται η ψυχή, στην ιδέα αυτής της απότομης συρρίκνωσης. Σαν μια παύση πρέπει να το δούμε για να μπορέσουμε...

Σιώπησε και κοίταξε. Η άνοιξη, μας ήρθε λαβωμένη. Σώπα κι αφουγκράσου. Διάχυτη η οσμή της φθοράς, ρίχνεται σε πάλη αδυσώπητη στου καιρού τη λυσσαλέα μάχη....

Απόψε φόρεσε τη μάσκα σου και κοίταξέ με. Ντύσου με την πιο σαγηνευτική σου στολή κι εντυπωσίασέ με. Χαμόγελασε μυστήρια, ξέσπασε σε γέλια, αγκάλιασέ με...

Έχω εκτίσει την ποινή της μοναξιάς μου. Αναμετρήθηκα με βαριές σιωπές, που συνόδευσα και πήρα πίσω. Με ανελέητους εφιάλτες, που έδιωξα κι έδωσα ταυτοχρόνως. Με...

  « Ό,τι δεν συνέβη ποτέ, είναι ό,τι δεν ποθήσαμε αρκετά. » Μοιάζει ν’ ακούγεται μέσα στη δίνη ενός υπογείου πολέμου. Εντολέας είναι αποκλειστικά, η...

Έρχεσαι και σε υποδέχομαι με όλη τη φυσικότητα του κόσμου ν’ αντιμάχεται στο βλέμμα μου. Μου γελάς με παιδική αίσθηση στο λαμπερό σου χαμόγελο και...

Σ’ αυτό το σπίτι έχει πολλά δωμάτια. Ο κάθε ένοικος ζει στο δικό του και κλείνοντας την πόρτα του, εκείνος ο χώρος γίνεται η απόδρασή...

Αξέχαστη η μορφή σου. Λάμπεις σαν αστερισμός στον ουρανό του μυαλού μου. Λάμψη αέναης διάστασης η ονειρεμένη σου παρουσία κι εγώ να παραμένω εδώ, να...