Βροχή

Βρέχει. Και κάθε που βρέχει σε προσευχή μεταμφιέζομαι. 
Να με θυμούνται οι σταγόνες της, 
να ξεδιψάει η θέλησή μου. 
Να με γνωρίζει η υπακοή μου.
Είναι που το ευάλωτο 
ξαναγεννά τις μνήμες μου αθόρυβα.
Απόψε ειναι όλα ρευστά. 
Υγρά. Κι αφύλακτα.
Μες στο σεντούκι του χειμώνα 
θα φυλακίσω τις επιφυλάξεις μου, 
να παίρνουν θάρρος οι στιγμές, 
να ερωτεύονται οι απουσίες.
Και της συνήθειας 
ένα βράδυ στο υπόσχομαι, 
θα εξαργυρώσω με λυγμούς 
το παραμιλητό της.
Κι αν γοητεύομαι ακόμα από το εύθραυστο είναι που απ’ τη βροχή αλλάζει χρώμα το φεγγάρι. 
 
Maria Voulgari
 

 

Γράψτε ένα σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *