Σαν Οδυσσέας

Σαν Οδυσσέας να έρθεις πλάι μου και μη γυρίσεις πια στη θάλασσα.
 
 Χρόνια σε περίμενα, μα άξιζε η αναμονή. 
 
Σε μια Ιθάκη αφιλόξενη, πιο ξένη και από τις ξένες θάλασσες που βολόδερνες. 
 
Πιο ξένη και από τους ξένους τόπους που περιπλανήθηκες. 
 
Σε μια κατάξερη γη, έρημη, στερημένη από την παρουσία σου. 
 
Να καρτερώ τη μέρα ή τη νύχτα που θα σε φέρει μα εσύ δε φαινόσουν.
 
Με Κίρκες μπλέχτηκες, Σειρήνες, τη Σκύλλα και τη Χάρυβδη. 
 
Με Κύκλωπες που παραλίγο να πάρουν τη ζωή σου. 
 
Και όταν κατάκοπος πια σε μένα επέστρεψες, τίποτα δεν ήταν πια το ίδιο, ήταν ανώτερο. 
 
Γιατί κουβάλαγες σοφία, γιατί ήξερες. Γιατί κουβάλαγα γνώση, γιατί έμαθα.
 
Μια Πηνελόπη απ’ τα χρόνια κουρασμένη πια, μια ψυχή ταλαίπωρη. 
 
Μα τέτοια ήταν η χαρά που σ’ είδα μπρος στα μάτια μου! 
 
Γιατί λίγο έλειψε να πειστώ ότι ο Οδυσσέας δεν υπάρχει…
Εύα Κοτσίκου

Γράψτε ένα σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *