Ναι, τα κατάφερα. Έγινα πια αναίσθητος
Βγάζω και απόψε τις λέξεις μου να τις πουλήσω ξεδιάντροπα, στο πρώτο πεζοδρόμιο που θα βρω. Όχι! Δε’ μου χει μείνει ντροπή, ούτε κανένα άλλο...
Βγάζω και απόψε τις λέξεις μου να τις πουλήσω ξεδιάντροπα, στο πρώτο πεζοδρόμιο που θα βρω. Όχι! Δε’ μου χει μείνει ντροπή, ούτε κανένα άλλο...
Είναι αυτοί που το παίζουν σκοτεινοί. Θα τους δεις να φοράνε μαύρα ρούχα, να κλείνουν τα μάτια όταν ακούν μουσική, ενώ σκέφτονται την ίδια ώρα...
Μ’ εξουσιάζουν δαίμονες. Αλύγιστοι βασανιστές που παλεύουν για την εξουσία μέσα μου. «Έλα, παραδώσου» σιγοψιθυρίζουν με υποχθόνια χαμόγελα. Σηκώνω το βλέμμα μου και αντικρίζω τις...
Σε ακούω να φωνάζεις. Μη φωνάζεις, ταράζεται η ψυχή μου. Τρέμει η καρδιά μου, ο χτύπος της γίνεται αλλόκοτος, δυνατός μα ανήσυχος. Δε μ’ αρέσει...
Έρχονται στιγμές και είναι πολλές και πυκνές, που με ανημποριά προσπαθείς να δραπετεύεις από την πεζότητα της καθημερινότητας. Αφουγκράζεσαι με ευαισθησία ό,τι έχει πνοή και...
Κι όταν σου άπλωνα στράτα σου τη ζωή μου, γη και ουρανός με έραιναν με θάματα. Στέρφα πια η γη. Άνυδρα τα ουράνια. Μαυροφορούσες θύμησες...
Σιωπή στα χείλη σου. Πονώ. Δακρύζω και τα δάκρυα βαφτίζονται με το όνομά σου. Ξέρω τι θα ακολουθήσει. Ο κόσμος γύρω μου θα σβήσει....
Πόσο άραγε να κοστίζει η ανθρώπινη αξιοπρέπεια; Πόσο την κοστολόγησες, αλήθεια, στο φτωχό και κενό μυαλό σου. Δεν έχει αξία, είναι ανεκτίμητη, αυτό έχω να...
Φωτογραφικά καρέ εδώ και ώρα βασανίζουν τις σκέψεις μου. Πρόσωπα που με πρόδωσαν και με εξαπάτησαν με τον χειρότερο τρόπο ήρθαν ντυμένοι με τα καλά...
Ήρθε πάλι εκείνη η ημέρα, που η Πολιτεία θα φωταγωγήσει τα κεντρικά της κτήρια και θα τα ντύσει με πορτοκαλί χρώμα θέλοντας να τιμήσει τους...
Δε θυμάμαι πολλά από τότε, κυρία. Μου εφιστούσες την προσοχή. Να προσέχω τις απουσίες μου, έλεγες. Να σημειώνω τα σημαντικά. Να υπογραμμίζω τα βασικά. Να...
Ήταν μια νύχτα αλλόκοτη απ’ την αρχή. Μια νύχτα που είχα κάτι ανοιχτούς λογαριασμούς με μένα και βάλθηκα να κάνω κάτι με δαύτους, μα δεν...
Είμαι ένας λύκος. Ξεκάθαρα, είμαι, με όλα τα χαρακτηριστικά που μπορεί να έχει ένας λύκος. Και σιγά σιγά βλέπω ότι οι λύκοι γινόμαστε όλο και...
Στη χώρα του ποτέ, εγκατασταθήκαμε εγώ και οι επιθυμίες μου και η παρηγοριά με επισκέπτεται, μόνο για κάποια δευτερόλεπτα. Εκεί μένουν τώρα πια, τα καλοκαίρια...
Προσπαθώ να ξεχαστώ. Να πάρω το μυαλό μου έστω και για ένα λεπτό από τη σκέψη σου. Αποφάσισα λοιπόν να γράψω για κάτι άλλο. Να...
Η ζωή ολόκληρη του καθενός μας αξίζει για αυτές τις δυο, το πολύ τρεις στιγμές. Καθένας μας θα τις θυμάται σαν ορόσημο στη ζωή του,...
Μέσα στα σημάδια του χρόνου, η συνταγή για να φαίνεσαι πάντα νέα είναι να έχεις ένα μόνιμο χαμόγελο χαραγμένο στα χείλη, διαρκείας, σαν εισιτήριο λεωφορείου...
Έχω κουραστεί είναι η αλήθεια, το παραδέχομαι. Έχω κουραστεί να παλεύω με θηρία, συνοδευόμενη από τόση μοναξιά. Έχω κουραστεί να περιμένω μια μέρα να λάμψει...
Κατεβάζω ρολά. Κλειδαμπαρώνω πόρτες. Πετάω κλειδιά και εύχομαι κανείς να μη βρει τρόπο να ανοίξει. Αυτή η ιδέα πραγματικά με αναπαύει. Και χάνομαι στον κόσμο...
Απόψε λέω να με διαλύσεις ολοκληρωτικά να με καταλύσεις. Αφού δεν είσαι εδώ ποιο μονοπάτι να διαβώ; Τη θεϊκή μου έκπτωση να ολοκληρώσεις. Μια...
Δεν ξέρω τι με πληγώνει περισσότερο… εσύ, ή το ρυτιδιασμένο πρόσωπο της νύχτας που μπλέκεται στα δάχτυλά μου… Δεν ξέρω τι με σκοτώνει περισσότερο… εσύ,...
Άνοστο πλησίασμα. Άβολες θέσεις. Χέρια να κρέμονται δίχως σκοπό. Βλέμματα στο κενό. Εσωτερικά ταξίδια με ανώμαλες προσγειώσεις στην πορεία και βέβαιο τέλος. Λόγια ανείπωτα. Στραγγαλισμένα...
Από καιρό τώρα άλλαξα νοοτροπίες και συνήθειες, διαφοροποιήθηκα εσωτερικά. Έβαλα ένα σακίδιο στην πλάτη με τα απαραίτητα, άνοιξα την πόρτα, την έκανα με ελαφρά πηδηματάκια...
«… O χρόνος είναι ο Δίκαιος Δικαστής της ζωής, σε αντίθεση με κάτι δήθεν Μεγαλοπρεπείς Δικαστές της ζωής.» Αυτοί λοιπόν, οι άνθρωποι τρέχουν σαν αλλοπαρμένοι,...
Πεθαίνω! Ίσως και να αυτοκτονώ σε δόσεις! Ευτυχία; Ουτοπία! Για μένα τουλάχιστον! Και όποιος λέει το αντίθετο, υποπτεύομαι πως ψεύδεται ασύστολα. Μου πήρε τη μισή...