Μικρές ιστορίες

Ήμασταν – δεν ήμασταν 16, θυμάσαι; Τρέχαμε στη χιονισμένη πλαγιά και βυθίζονταν τα πόδια μας μέχρι το γόνατο στο χιόνι. Παίζαμε χιονοπόλεμο και μ’ άφηνες...

Μην απορήσεις σαν τους δεις. Δεν ξέρω πώς μπήκαν, ούτε πώς στο καλό χωράνε εκεί μέσα. Κύκλους κάνουν, δες! Με ζεματιστό νερό και αρώματα λεβάντας....

Στην αγορά ενός χωριού, φωνάξανε τον χάρο, κι ο δύσμοιρος ερώτησε: «Απόψε ποιον θα πάρω;» Και φώναξαν οι χωριανοί: «Πάρε τον Κωσταντή. γιατί χτυπούσε μάνα,...

Δεν περίμενα να συμβεί αυτό. Τουλάχιστον όχι σε εμένα, όχι σε εμάς. Δε μπορώ να το ξεπεράσω, να πάω παρακάτω. Μου είναι πραγματικά πολύ δύσκολο....

Σ’ ένα κρεββάτι πόνου και λύπης, να θυμάται ο άρρωστος Νώντας το νέο και ακμαίο εαυτό του, δίπλα στη μοναδική γυναίκα που ένιωσε ποτέ ξεχωριστός...

Η Ουρανία δεν έβαζε πια νερό στο κρασάκι της. Αρκετά χρόνια το κατάπινε νερωμένο άλλωστε και η αλήθεια είναι πως το νερό την αλλοιώνει τη...

Γράφουν η Μαρία Χαρίτου και η Εύα Κοτσίκου Τα μάτια μου προσπαθούν να προσαρμοστούν στο λιγοστό φως που εισβάλλει ανάμεσα από τις χαραμάδες των καρφωμένων...

Η φωνή αυτή που ακούς βγαίνει από μέσα σου. Το ένα, το απόλυτο, το μοναδικό, το άπιαστο δεν είναι όνειρο. Είναι πραγματικότητα. Μην το αναζητήσεις...

Ετοιμάζεται το γεύμα, Κυριακή το μεσημέρι. Μοσχοβολάει το σπίτι από το ψητό, τα γέλια, τις αγκαλιές και τη διάσπαρτη αγάπη στο χώρο. Από το ράδιο...

Είναι ένα τραγούδι στο άκουσμα του οποίου δεν μπορώ με τίποτα να αντισταθώ. Σημασία δεν έχει αν έχω καταναλώσει αλκοόλ ή όχι. Σημασία έχει πως...

Όχι, δεν είμαι «Η θεία από το Σικάγο», ούτε πρωταγωνιστώ σε ταινία του Α. Σακελάριου, το 1957! Όμως, μου μπήκαν «ψύλλοι στα αυτιά», με αυτά...

Και τώρα τι; Φύγανε όλοι. Ακόμη βουίζουν τ’ αυτιά μου από τα λόγια συγγενών και φίλων. “Ήταν πολύ καλός.” “Σε αγαπούσε πολύ.” “Ζήσατε πολύ όμορφα...

Κάθισα στο μπαλκόνι μου και της έστειλα μήνυμα με ένα περιστέρι που έκοβε βόλτες στα χρώματα του ήλιου. Ενός ήλιου που πήγαινε για ύπνο κατά...

-Κι εγώ τώρα να πούμε είμαι η Σεν Τε; – Εσύ είσαι εσύ. Α, και μην ξεκινάς, την πρόταση με «και»! – Γιατί, υπηρέτρια λέξεων...

Ήταν η μέρα Δευτέρα. Στο δρόμο ο κόσμος έτρεχε πανικόβλητος, γεμάτος άγχος να προλάβει τις συγκοινωνίες. Ανάμεσά τους μια γυναίκα με το ζόρι στέκεται όρθια...

Κι αν σου έλεγα ότι είσαι μία χαρά, ότι κανένας δε χρειάζεται και φυσικά δεν έχει την υποχρέωση να σε κάνει να νιώθεις καλά; Πόσο...

Από παιδί ένοιωθα πως οι μέρες είχαν χρώμα, κάποιο συγκεκριμένο χρώμα η καθεμιά. Η Δευτέρα ήταν γαλάζια. Η Τρίτη κίτρινη. Η Τετάρτη πράσινη. Η Πέμπτη...

  Να μη γυρίσεις πίσω. Σε χαιρέτισα, έκλαψα, πόνεσα, έκλεισα τα παράθυρα και ζούσα στο ζωντανό τάφο μου, έκοβα τα χέρια μου να δω εάν...

Η Κοκκινοσκουφίτσα φόρεσε το πράσινο φορεματάκι και το ασορτί καπέλο της. Χρόνια τώρα άλλωστε, είχε να βάλει ένα καθαρό φουστάνι ! Έδεσε τα σνικεράκια της...

Τι με κοιτάς μ’ αυτά τα μάτια τα τεράστια; Τα γεμάτα απορίες και ερωτηματικά; Με τρομάζει το μασκαρεμένο σου πρόσωπο. Και τούτα τα τεράστια παπούτσια...

Θύμωσα μαζί σου, μια μικρή παρεξήγηση που σαν αλυσιδωτή αντίδραση πυροδότησε μια σειρά από γεγονότα που τρέφονταν από τον εγωισμό μας. Μανιωδώς καταδιώξαμε τις χαρούμενες...

Στην οθόνη του κινητού μου εμφανίζεται ένα ζεστό αυγουστιάτικο απογευματάκι το όνομά της. Παραξενεύομαι για τον απλούστατο λόγο πως δε με ψάχνει ποτέ μια απόλυτα...

Δεν θυμάμαι πώς τη λέγανε, θυμάμαι ότι δεν την έπαιζε κανένας. Ήταν ένα μαυροτσούκαλο κορίτσι, πολύ ανεπτυγμένο και κακοκουρεμένο. Είχε μια ξαδέρφη – δε θυμάμαι...

Αποφασίζω να αφήσω τις δουλειές στη μέση. Τα παρατάω όλα και τρέχω στο μπάνιο. Πλένομαι και φοράω ένα λευκό μακό φορεματάκι που έχω πάντα πρόχειρο...

Κοιμούνται άραγε οι επιθυμίες; Νομίζω πως ναι. Σ’ έναν ύπνο βαθύ -σχεδόν σε λήθαργο – οι πιο βαθιές επιθυμίες μετατρέπονται σε μυστικά, κρυμμένα σε αζήτητες...