Ποίηση

Στην ακροθαλασσιά, τα κύματα μ’ αγκάλιασαν, με έπνιξαν και είχα στο στόμα μια γεύση από αλάτι.   Λίγο πριν το τελευταίο τέλος, μια αύρα θεϊκή,...

Δεν ήρθα σε αυτή τη ζωή για να την ξοδέψω χωμένος, λουφαγμένος σε χαρακώματα που έσκαψαν άλλοι. Δεν ήρθα σε αυτή τη ζωή για να...

Εσύ και πάλι εσύ, εσύ πίσω από τις λέξεις. Για πες μου πόσα χιλιόμετρα μακριά θα αντέξεις;   Εσύ και κάθε έρωτας, θα παίζεις με...

Ψάξε με! Δεν άλλαξε τίποτα, όπως τότε. Η ψυχή μου καρτερεί. Όπως τότε. Λαχταρά.  Όπως τότε. Θέλει. Όπως τότε! Ανάμεσα σε κάτι λέξεις, υπάρχω… Μικρές...

Άσε με να μπω σε αυτό το συνωστισμένο λεωφορείο, που έχει προορισμό τη Σελήνη σου. Αν με αφήσεις να μπω, υπόσχομαι να μη σε ξανά...

Περίμενέ με στην αυλή, με ένα χαμόγελο στα χείλη. Περίμενε σου λέω, μη φεύγεις.   Είναι αργά, μου λες.   Και πάλι κοιταζόμαστε, με αμήχανες...

Διάβασα προχθές κάτι που με συγκλόνισε. Η αίσθηση, η αφή, η επαφή είναι μονάχα δική μας. Δε νιώθουμε τον άλλον, παρά μόνο το δέρμα μας,...

Βράδια ατέρμονα, βράδια μοναξιάς, βράδια που καρτερούν ένα χάδι παρηγοριάς. Οι σκέψεις χάνονται στην άβυσσο της ψυχής και μια κραυγή του νου σκοτώνει τη σιωπή....

Από μικρή ζωγράφιζα το πέταγμα του γλάρου και τον αθώο ύπνο του στην άκρη κάποιου φάρου. Ποτέ μου δεν πεθύμησα των κοριτσιών παιχνίδι. Μόνο του...

Κάθε μέρα τη βλέπω στο ίδιο σημείο. Σε ένα βρώμικο σπασμένο πεζούλι, απλώνει το ταλαιπωρημένο ισχνό κορμί της περιμένοντας το τίποτα και τον κανένα. Στην...

Από της γειτονιάς το μικρό βιβλιοπωλείο  αγόρασα χρωματιστές ράβδους πλαστελίνης.    «Για το παιδί;», με ρώτησαν.  «Για το παιδί», τους είπα.    Γύρισα ανυπόμονη στο...

Τι να μου δώσεις άλλο, αντίο, είπαμε, μεγάλο. Αλήθειες και φωνές, πικρία με σιωπές.   Κηδεία του εαυτού, φροντίδα είναι.   Στα πόσα αντίο φεύγεις,...

Κάθε νύχτα επιστρέφω για να ρίξω τα κάστρα μου στα μάτια σου μπροστά. Αυτά που έχτιζα στην άμμο. με τα σπαρμένα κοχύλια που κατάπιαν τα...

Ήθελα να φύγω.  Δε με ένοιαζε για πού.  Απλά μωρέ να φτιάξω μια βαλίτσα. Να ρίξω μέσα τα απαραίτητα.  Όχι πολλά, τα απαραίτητα.  Δύσκολο να...

Να τες οι μάσκες, πέφτουν και σπάνε, και οι Θεοί γελάνε.   Μια ελαφρότητα, που έχει η απλότητα, να είσαι άνθρωπος δίχως τους ρόλους.  ...

Έχω δει μανάδες με παιδιά να τις τρώει αργά το αγιάζι σε σταθμούς και δρόμους. Ορίστε λοιπόν πως γράφεται η τραγωδία. Έχω δει κουστουμαρισμένους σκύλους...

Όλα τα δώσαμε.  Μόνο ένα πουλόβερ φθαρμένο. Αυτό το φυλάξαμε.  Κίτρινο πεσμένο.  Είχε με τον καιρό χάσει την ελαστικότητά του. Το πλύναμε, το σιδερώσαμε,  το...

Πάτησες τις χορδές μου.  Τους ομόκεντρους κύκλους της ευαισθησίας μου.  Σιωπή. Η σκέψη τρέφεται με αγκάθια.  Η απουσία έγινε φυγή για να σε ψάχνω τις...

Με κλειστά τα μάτια η ακρόασή του. Σαν ουράνιο αριστούργημα το επίγειο άκουσμά του. « – Τι είναι τέχνη; » με ρωτούν. Δίχως δισταγμό και...

Εγώ τους σκότωσα. Και τους δύο εγώ.  Με τα ίδια μου τα χέρια. Πρώτα αυτόν.  Έπειτα εκείνη.    Έπεσα πάνω τους σαν αγρίμι μέρες νηστικό. ...

Σε ένα παγκάκι μια φορά, μου άφησες το χέρι και ήταν η παραλία πιο άδεια από ποτέ.   Είχε φεγγάρι ολόγιομο με φως, το χέρι...

Αρχή γενομένης – εν όλω – του χρόνου τούτου. Αβουλία γεγονότων. Άγουρη διαπίστωση. Ατολμία δισταγμού. Ανωριμότητα σπαραγμού. Αντοχή φραγμού. Άνοιξη βλέμματος. Ανάσταση Κυρίου. Άνθιση θέρους....

Είναι μέρες που ξυπνάω χαρούμενη. Με μια γλυκιά υποψία χαμόγελου και ένα ίχνος ηλιαχτίδας να μου ζεσταίνει το άδειο μου κορμί. Μέρες φωτεινές ακόμα κι...

Προχώρησα στου δάσους μέσα την καρδιά. Μια καταιγίδα πέρασε για λίγο και έπαιξε με το φόβο μου. Ζώα και πουλιά είχαν κουρνιάσει στις φωλιές τους....

Τι φοβάσαι να εκτεθείς; Από ποιες πληγές προσπαθείς να κρυφτείς; Από τις σχισμές πάνω στο δέρμα σου, προσπαθεί να ξεπροβάλλει το φως σου. Άσε το...