Μικρές ιστορίες

Η Δανάη σαν παιδί αλλά και σαν έφηβη, έβλεπε με εμπιστοσύνη τους ανθρώπους. Ήταν καλοπροαίρετη και ανοιχτή χωρίς επιφυλάξεις, ταυτόχρονα όμως ήταν και έξυπνη και...

  Της Λευκοθέας Μαρίας Γκολγκάκη Έκατσε να κοιτάζει τη φωτιά, και στις στάχτες που είχαν αφήσει πίσω τους μερικά στριμμένα κλαδιά, μπορούσε να διακρίνει την...

‘’Δεν υπάρχει τίποτα πιο δύσκολο για έναν πραγματικά δημιουργικό ζωγράφο από το να ζωγραφίσει ένα τριαντάφυλλο, γιατί πρέπει πρώτα να ξεχάσει όλα τα τριαντάφυλλα που...

Την αγάπησε άραγε ποτέ αληθινά, ή απλά υπήρξε η γέφυρα για το δικό του απέναντι; Πολλές φορές έπιανε τον εαυτό της να μονολογεί και εκατοντάδες...

Ι: Θα ήταν βραδάκι Πέμπτης όταν η Φωτούλα με πήρε τηλέφωνο κλαίγοντας. Δυσκολευόταν να ανασάνει και οι λέξεις έβγαιναν πολύ δύσκολα από το στόμα της....

Ι: Η Δρόσω δεν κληρονόμησε το ταλέντο της γιαγιάς στη ραπτική. Όχι. Της Δρόσως δεν έπιαναν τα χέρια της. Περνούσε ώρες ατελείωτες και μέρες ακόμη...

Γνωρίστηκαν όταν ο Φαίδωνας ήταν είκοσι έξι ετών και η Μάρθα δεκαεννέα. Οδηγήθηκαν στο γάμο σε λίγο χρόνο από τη γνωριμία τους γιατί «τι θα...

I: Το κεφάλαιο «άντρες» το είχα κλείσει μέσα μου. Για σιγουριά, κρέμασα λουκέτο και πέταξα το κλειδί. Από το γάμο μου κράτησα μόνο τη Μελίνα....

Ζούσε χαρούμενα παρά τις παραπανίσιες εργατοώρες, τον περιορισμένο ελεύθερο χρόνο και την έλλειψη οικογένειας. Αν και για κάποια άλλη γυναίκα ίσως αυτό να αποτελούσε πηγή...

Έβγαλε τα παπούτσια που της πλήγωναν τις φτέρνες και τα πέταξε χωρίς δεύτερη σκέψη κατευθείαν στον κάλαθο με τα άχρηστα. “Τέρμα οι πληγές!”, είπε φωναχτά...

Λίγο πριν την έναρξη της σχολικής χρονιάς η Γαβριέλα είχε φτάσει στη Χάλκη. Ένα μικρό νησάκι στο σύμπλεγμα των Δωδεκανήσων, με περίπου πεντακόσιους κατοίκους. Η...

Δεν έχω νιώσει περισσότερο γυμνή στη ζωή μου. Εκτεθειμένη. Ντράπηκα όταν αντίκρισα για πρώτη φορά μετά από είκοσι χρόνια το απρόσωπο τσιμέντο του πορτοκαλί κτιρίου...

Ήταν Κυριακή πρωί. Η μέρα ήταν ηλιόλουστη. Ότι πρέπει για βόλτα, συλλογίστηκα. Ετοιμάστηκα και βγήκα να περπατήσω στη θάλασσα, το μόνο μέρος που με ηρεμεί...

“Θα σε περιμένω”, ψιθύρισε κλείνοντας την πόρτα πίσω της. Επιβεβαιώνοντας για ακόμη μια φορά τη σκέψη πως αυτός και μόνο αυτός, ήταν ο άνθρωπός της....

Πάνω στα βράχια των θαλασσών ζούσε. Πλάσμα παράξενο, με μακριά μαύρα μαλλιά που έντυναν το σώμα της. Και ολημερίς κεντούσε παραμυθία με κοχύλια και φύκια...

Αυτούς που λέτε «ανυπότακτους» είναι αυτοί που κάποτε υποτάχθηκαν απόλυτα σε κάποιον εκλεκτό.   Αυτούς που λέτε «απείθαρχους» είναι αυτοί που πειθαρχήθηκαν στο παρελθόν από...

Ι: Η κυρία Αδαμαντίνη είναι η γιαγιά της διπλανής πόρτας. Λάθος. Είναι η σούπερ γιαγιά που θα ήθελες να μένει δίπλα από την πόρτα σου...

Ήταν καθισμένη στο παγκάκι του πάρκου. Είχε τα μάτια της κλειστά, σκυφτό το κεφάλι. Σιγοτραγουδούσε τους στίχους της αγαπημένης της μελωδίας. Τα παιδιά έτρεχαν ανέμελα...

Έσπασα κάποτε, όπως σπάει ένας παλιός καθρέφτης.  Σε έναν κόσμο που ψάχνει τα πολλά, δίνοντας σημασία στη χλιδή, ο παλιός μου καθρέφτης, ράγισε, πάλιωσε. Κι...

Η Υβόννη ήξερε να κρύβεται καλά. Πίσω απ’ το ψιλόλιγνό της σώμα, τα καλογραμμένα χείλη, κρυβόταν ένα αινιγματικό χαμόγελο. Ένα χαμόγελο, απ’ αυτά που είναι...

Μια μπαλαρίνα με φθαρμένες πουέντ, λερωμένη στολή και ματωμένα πόδια από την προσπάθεια. Μια μπαλαρίνα με μαύρα ρυάκια από τα μάτια ως τα μάγουλα. Μια...

I: Μια πρόσκληση για τσάι, μου ήρθε από εκεί που δεν το περίμενα. Από τότε που μετακομίσαμε με τον Τάκη στο δυάρι δεν υπήρχε μέρα...

Περίμενε ακόμα. Όπως περίμενε και τότε. Όπως όταν το “πάντα”, φαινόταν μια στιγμή κι οι στιγμές τα πάντα. Χωρίς περίσσειες ελπίδες, ήταν εκεί και περίμενε,...

Ι: Ήταν η πρώτη μου μέρα στη δουλειά. Ξύπνησα νωρίς και ενώ μέσα μου υπήρχε μια σχετική αναστάτωση, εντούτοις ήμουνα χαρούμενη που κατάφερα να μπω...

Είχαν έρθει τα χελιδόνια, η Άνοιξη ήταν στην αρχή της και αν και νωρίς για την εποχή, το κρύο είχε μαλακώσει. Τα παιδιά δεν τα...