Ψυχογραφήματα

Πεθαίνω! Ίσως και να αυτοκτονώ σε δόσεις! Ευτυχία; Ουτοπία! Για μένα τουλάχιστον! Και όποιος λέει το αντίθετο, υποπτεύομαι πως ψεύδεται ασύστολα. Μου πήρε τη μισή...

Είναι οι στιγμές που δε μου αρέσω. Είναι γιατί η ψυχή μου είναι μαυρισμένη. Σκοτεινιασμένη με πολλές καταιγίδες, έτοιμες να ξεσπάσουν και να σαρώσουν τα...

Ανάμεσα σε κάτι απροσδιόριστα διαστήματα – δεν ξέρω πια αν ήταν μέρα ή νύχτα – έσωσα της καρδιάς μου τα πολύτιμα.   Σε κάτι χειμωνιάτικες,...

Προχωρείς ανάμεσα στο πλήθος νιώθοντας έντονα την ανάγκη να είσαι αρεστός; Επιθυμείς την έγκριση για το σύνολο της προσωπικότητάς σου εξωτερικά και εσωτερικά; Αυτές οι...

Όλα και όλοι έρχονται και φεύγουν. Το σημαντικότερο από όλα είναι να μην προδώσεις τον εαυτό σου. Ακόμα κι αν πονάς αθόρυβα, να θυμάσαι πάντα...

Είναι φορές που, κακά τα ψέματα, η ζωή σε χτυπά ανελέητα. Είναι και άλλες που σου βάζει, τις πιο μεγάλες δοκιμασίες, που σου φαίνονται βουνό...

Αλυσίδες προσμονών, αλυσοδέσμιοι ελπίδων, αντιασφυξιογόνες μάσκες ονείρων.   Προστατευτικές γυάλες που μέσα κλείστηκαν ζωές, ψυχές και σκέψεις.    Ανήλιαγα υπόγεια που μέσα τους κλαίει κουλουριασμένο...

Και ετοίμασα ένα στρατό για την ψυχή μου, μέσα από όλα  τα μισοτελειωμένα αποθέματα της. Μίλησα στο πεθαμένο θάρρος μου και το παρακάλεσα να ζωντανέψει και...

Τακτοποίησε όμορφα τις ασπρόμαυρες λύπες σου, παρατεταγμένες, τη μία δίπλα στην άλλη.   Σαν στρατιωτάκια στη σειρά τοποθέτησε, με τάξη, τις θλίψεις σου.   Διάλεξε...

Στη μέση μιας διαδρομής για έναν καλύτερο κόσμο χάθηκε ο πραγματικός στόχος του ανθρώπου. Κάπου εκεί χάθηκε η αξία του ανθρώπου, για να μην πω...

Δεν έχω χώρο πια για χάρες, ούτε για να σκορπίζομαι. Δε θέλω να μου παραχωρεί κανένας τον αέρα του, θέλω τo δικό μου αέρα να...

Πάει καιρός τώρα που οι συνήθειες και τα θέλω μου άλλαξαν, διαφοροποιήθηκα εσωτερικά, σαν κάτι να κομματιάστηκε μέσα μου. Έβαλα ένα σακίδιο στην πλάτη με...

Οι σκέψεις με τις σκέψεις φυλακίζονται ή απελευθερώνονται. Εξαρτάται πώς χρησιμοποιείς το μυαλό σου και τι τροφή δίνεις στον εγκέφαλο προκειμένου να την αξιοποιήσει κατάλληλα....

Είναι εκείνη η παράσταση που έπρεπε να παίξω και την πλήρωσα ακριβά, εκείνη η βάρδια που μονάχα τώρα εύχομαι να είχα αποφύγει. Τώρα πληρώνω μόνο...

Εγκιβωτίζω το χάος μου. Εγκλωβίζω σε χρωματιστές κορδέλες, κομμάτια της ψυχής μου κι ύστερα πλέκω τα μαλλιά μου. Χρωματίζω τους 4 τοίχους της φυλακής μου...

Μπορεί να μου κλέψανε τη θάλασσα, μα έχω ακόμα τα μάτια μου. Μπορεί να μου γύρισαν ανάποδα τη ζωή μου, μα έχω ακόμα την ελπίδα....

Διαφορετική οπτική γωνία σχηματίζεται μπροστά μου. Μια οδυνηρή σύγκρουση εσωτερική με την πραγματικότητα. Οι άνθρωποι έχουν την ανάγκη ν’ αγαπηθούν πραγματικά και την ίδια στιγμή...

Άυλος, ασώματος, αόρατος, ουδέτερος σαν όλους τους αγγέλους.   Δε φαίνεται, δεν ακούγεται, δεν πιάνεται, δεν τον καταλαβαίνω.   Κλαίω, απελπίζομαι, στενεύομαι στο ίδιο μου...

Άσχημο πράγμα η ψευδαίσθηση. Πιο πολύ, για τη σκάρτη ελπίδα. Το να ελπίζεις και μέσα σ’αυτή να πλάθεσαι, να αλλάζεις σχήματα, ν’ανάβεις και να σβήνεις. ...

Της Λευκοθέας Μαρίας Γκολγκάκη Οι άνθρωποι έχουμε συχνά την τάση να αναπολούμε με ζέση το παρελθόν, σε μία προσπάθεια να αναβιώσουμε στιγμές, γεγονότα, ανθρώπους που...

Ένας άνθρωπος που έχει αλλάξει είναι μια νέα ιστορία, μια νέα προσπάθεια. Συμβαίνει συχνά να συλλογίζεσαι όταν βλέπεις αυτόν τον διαφορετικό άνθρωπο, εάν τελικά είσαι...

Βιαζόμαστε να προλάβουμε το χρόνο και τα συναισθήματά μας. Βιαζόμαστε να προλάβουμε τα λεωφορεία, τα τρένα, μα οι σταθμοί πάντα θα’ ναι εκεί και θα...

Ονειρεύομαι απλά, καθημερινά πράγματα. Μόνο απλά. Κι όσο μεγαλώνω, τόσο απλότερα τα θέλω. Μια ζωή απλή. Ένα σπίτι, γεμάτο αγκαλιές, που να λέμε κάθε μέρα:...

Ως τώρα με φόβιζαν οι επιστροφές… ένιωθα πως μέσα τους θα βρίσκει καταφύγιο για πάντα η αμφιβολία, πως είναι φαύλοι κύκλοι, γόρδιοι δεσμοί, αδιέξοδα και...