Ψυχογραφήματα

Τακτοποίησε όμορφα τις ασπρόμαυρες λύπες σου, παρατεταγμένες, τη μία δίπλα στην άλλη.   Σαν στρατιωτάκια στη σειρά τοποθέτησε, με τάξη, τις θλίψεις σου.   Διάλεξε...

Στη μέση μιας διαδρομής για έναν καλύτερο κόσμο χάθηκε ο πραγματικός στόχος του ανθρώπου. Κάπου εκεί χάθηκε η αξία του ανθρώπου, για να μην πω...

Δεν έχω χώρο πια για χάρες, ούτε για να σκορπίζομαι. Δε θέλω να μου παραχωρεί κανένας τον αέρα του, θέλω τo δικό μου αέρα να...

Πάει καιρός τώρα που οι συνήθειες και τα θέλω μου άλλαξαν, διαφοροποιήθηκα εσωτερικά, σαν κάτι να κομματιάστηκε μέσα μου. Έβαλα ένα σακίδιο στην πλάτη με...

Οι σκέψεις με τις σκέψεις φυλακίζονται ή απελευθερώνονται. Εξαρτάται πώς χρησιμοποιείς το μυαλό σου και τι τροφή δίνεις στον εγκέφαλο προκειμένου να την αξιοποιήσει κατάλληλα....

Είναι εκείνη η παράσταση που έπρεπε να παίξω και την πλήρωσα ακριβά, εκείνη η βάρδια που μονάχα τώρα εύχομαι να είχα αποφύγει. Τώρα πληρώνω μόνο...

Εγκιβωτίζω το χάος μου. Εγκλωβίζω σε χρωματιστές κορδέλες, κομμάτια της ψυχής μου κι ύστερα πλέκω τα μαλλιά μου. Χρωματίζω τους 4 τοίχους της φυλακής μου...

Μπορεί να μου κλέψανε τη θάλασσα, μα έχω ακόμα τα μάτια μου. Μπορεί να μου γύρισαν ανάποδα τη ζωή μου, μα έχω ακόμα την ελπίδα....

Διαφορετική οπτική γωνία σχηματίζεται μπροστά μου. Μια οδυνηρή σύγκρουση εσωτερική με την πραγματικότητα. Οι άνθρωποι έχουν την ανάγκη ν’ αγαπηθούν πραγματικά και την ίδια στιγμή...

Άυλος, ασώματος, αόρατος, ουδέτερος σαν όλους τους αγγέλους.   Δε φαίνεται, δεν ακούγεται, δεν πιάνεται, δεν τον καταλαβαίνω.   Κλαίω, απελπίζομαι, στενεύομαι στο ίδιο μου...

Άσχημο πράγμα η ψευδαίσθηση. Πιο πολύ, για τη σκάρτη ελπίδα. Το να ελπίζεις και μέσα σ’αυτή να πλάθεσαι, να αλλάζεις σχήματα, ν’ανάβεις και να σβήνεις. ...

Της Λευκοθέας Μαρίας Γκολγκάκη Οι άνθρωποι έχουμε συχνά την τάση να αναπολούμε με ζέση το παρελθόν, σε μία προσπάθεια να αναβιώσουμε στιγμές, γεγονότα, ανθρώπους που...

Ένας άνθρωπος που έχει αλλάξει είναι μια νέα ιστορία, μια νέα προσπάθεια. Συμβαίνει συχνά να συλλογίζεσαι όταν βλέπεις αυτόν τον διαφορετικό άνθρωπο, εάν τελικά είσαι...

Βιαζόμαστε να προλάβουμε το χρόνο και τα συναισθήματά μας. Βιαζόμαστε να προλάβουμε τα λεωφορεία, τα τρένα, μα οι σταθμοί πάντα θα’ ναι εκεί και θα...

Ονειρεύομαι απλά, καθημερινά πράγματα. Μόνο απλά. Κι όσο μεγαλώνω, τόσο απλότερα τα θέλω. Μια ζωή απλή. Ένα σπίτι, γεμάτο αγκαλιές, που να λέμε κάθε μέρα:...

Ως τώρα με φόβιζαν οι επιστροφές… ένιωθα πως μέσα τους θα βρίσκει καταφύγιο για πάντα η αμφιβολία, πως είναι φαύλοι κύκλοι, γόρδιοι δεσμοί, αδιέξοδα και...

Νιώθω σαν σπασμένη πορσελάνινη κούκλα. Όμορφη, μα σαν κάτι να της λείπει. Ένα χαμόγελο ξεθωριασμένο, μεγάλα μάτια υποτονικά που κοιτούν το χώμα.   Νιώθω σαν...

Φίλιωσες μαζί της, συμμάχησες και σε μεταμόρφωσε. Αντί να φύγεις γρήγορα μακριά της σε μάγεψε, σε πλάνεψε και τώρα δε βλέπεις μπροστά σου. Βλέπεις μονάχα...

Εμένα δε μου χαρίστηκε κάτι. Μόνη μου πάλευα και προχωρούσα μη λογαριάζοντας τον κίνδυνο. Ούτε βγήκα ζητιανιά να μαζέψω συναισθήματα που τα έβλεπα στους παγωμένους...

«Αυτό το κείμενο είναι αφιερωμένο σε  όλους όσους έζησαν στον κόσμο της ντροπής και ξέφυγαν, σε όλους όσους παλεύουν να ξεφύγουν από αυτόν και σε...

Εγκαταλείπεις οτιδήποτε ημιτελές χωρίς προοπτική.   Παύεις να ενστερνίζεσαι ό,τι δε σου εκμαιεύει την καλύτερη εκδοχή σου.   Ανακηρύσσεις απαγορευτικό σε χλιαρά φιλιά.   Δε...

Ασυμβίβαστοι άνθρωποι, μια παράξενη γενιά, δυνατή, που δεν μπαίνει σε καλούπια και δε συμβιβάζεται εύκολα. Από μέσα τους αναβλύζει μια ανεξάντλητη πηγή γενναιότητας και δύναμης....

-«Καλώς ήρθες! Να ετοιμαστώ για συζήτηση;» Με ρώτησε παιχνιδιάρικα το μυαλό μου. Εγώ χαμογέλασα και έγνεψα καταφατικά. Είναι πάλι μια από αυτές τις μέρες που...

Κι ήρθε άλλη μια χρονιά. Φρέσκια, ζωηρή και γεμάτη ελπίδα. Ένα ζείδωρο φως μας αγκαλιάζει υποσχόμενο καλύτερες μέρες. Ξεκινώντας να γράφω τον απολογισμό μου περίμενα...