Μεταξύ μας

Τούτη η κραυγή δεν είναι δική μου. Εγώ ήμουν τυχερή. Εγώ είχα στηρίγματα. Εγώ έγινα δυνατή.  Τούτη η κραυγή ανήκει στην/στον κάθε “εγώ” “κι εγώ”...

Όταν σε προσγείωσαν ανώμαλα σ’αυτή τη ζωή, δεν πρόλαβες να μεγαλώσεις. Άγγελος γεννήθηκες, με φτερά σπασμένα και τρύπα στην καρδιά. Πόνεσες απ’ την πρώτη ανάσα,...

Έσπασα σε μικρά κομμάτια ουκ ολίγες φορές και μοιράστηκα σε σώματα άψυχα, σε λόγια ψεύτικα, σε υποσχέσεις χάρτινες.    Διαλύθηκα καθώς έστηνα πύργους από τραπουλόχαρτα,...

Ξυπνάς ένα πρωινό και όλα έχουν αλλάξει. Μέσα σου κενό. Συναισθήματα ανύπαρκτα. Έχεις παγώσει και αναρωτιέσαι τι να έγινε, τι είναι αυτό που σου συμβαίνει...

Είπα να βάψω απόψε…  Την ερημιά με χρώματα πολλά  να ζωγραφίσω. Μα ξαφνική νεροποντή τα κύλησε στις λάσπες,  τα’ κανε ένα με το βρώμικο σωρό....

Ι: Είχα πάρει την απόφαση να μην το αποχωριστώ ποτέ ξανά. Θα το κουβαλούσα πάντοτε μαζί μου. Στην τσέπη του παντελονιού μου ή σε μια...

Και όμως επέλεξες τελικά! Εσύ, όχι κάποιος άλλος για λογαριασμό σου. Είπες μια καληνύχτα μη θέλοντας να δώσεις εξηγήσεις για εκείνο το περίεργο συναίσθημα που...

Καληνύχτα, φεύγεις νύχτα. Με μια αδέξια φιλοξενία, η αγκαλιά σου αμαρτία, νύχτα φορεμένη με αδράχτι. Έρωτας απάτη. Καληνύχτα, το φεγγάρι θα σε πάρει. Πάντα μια...

Καθώς διάβαζα την Πανούκλα του Αλμπέρ Καμύ και χανόμουν στις επιβλητικές σελίδες με τις ολοζώντανες περιγραφές, ξαφνικά συνάντησα την εξής φράση: «Κανένας δε θα είναι...

Είναι αρχές Απρίλη και έχει υγρασία. Τριγυρνάμε στην Αθήνα. Βολτάρουμε Σύνταγμα, χωνόμαστε Βουλής.Τα χαμόγελά μας δεν καλύπτονται από μάσκες. Τα χαμόγελά μας είναι αληθινά. Έχει...

Ένα σκοτεινό και βαρύ πέπλο μας τυλίγει. Δηλητήριο χυμένο παντού. Φωτιά που καίει απειλητικά. Νερό που πνίγει ολοκληρωτικά. Σκοτάδι που απλώνει περιμετρικά. Οξυγόνο που κλείνει...

Είχες εσφαλμένα επιλέξει αυτήν την κατεύθυνση χωρίς να έχεις υπολογίσει καθόλου τον εαυτό σου και τις συνέπειες. Τη στιγμή που κατάλαβες το λάθος, ένιωσες σαν...

Ώρα: 22.27μμ. Μια κουβέρτα τυλιγμένη γύρω μου. Λίγη ζεστασιά θαρρείς πως θα τ’ αλλάξει όλα. Παραδίπλα μια ξεχαρβαλωμένη σόμπα. Δανεική και αγύριστη, μου είπαν. Λες...

Αλίμονο σ’ αυτούς που σκότωσαν μέσα μας την αγάπη. Σ’ όλους αυτούς που αγαπούν μόνο με το μυαλό, την ψυχρή λογική και το χειρότερο, προσπαθούν...

Άφησε στην άκρη τη μαυρίλα που σε έντυσαν και κοίτα πίσω αυτά που πέρασαν και θυμήσου πόσο ξένοιαστα ήταν όλα κάποτε. Τότε που η αγνότητα...

Λένε πως οτιδήποτε είναι προδιαγεγραμμένο σ’ αυτόν τον κόσμο, θα το συναντήσεις, θες δε θες. Φίλους περαστικούς, ανθρώπους ακραίους, ανθρώπους που παίρνουν κομμάτια από σένα...

Αν οι άνθρωποι άνοιγαν λίγο περισσότερο το μυαλό και την καρδιά τους… αν πίσω απ’ τη φωνή σου και το βλέμμα σου προσπαθούσαν να διαβάσουν...

Εμείς οι εξωγήινοι, οι προβληματικοί, οι από άλλο ανέκδοτο, αδιαφορούμε παντελώς για την εντύπωση που θα σχηματίσουν οι άλλοι για εμάς. Είμαστε απλά ο εαυτός...

Μεταξύ αστείου και σοβαρού λέγονται οι πιο μεγάλες αλήθειες.   «Σου έλειψα;» με ρώτησες χαριτολογώντας. «Ναι»! σου απάντησα: «Πολύ».   Μεταξύ αστείου και σοβαρού σου...

Μα πόσο άσχημο μωρό! Φοβάμαι να το αγγίξω, πως θέλετε να το πάρω αγκαλιά! Θα μπορούσε να είναι ομορφότερη, θα μπορούσε να χαμογελάει συχνότερα, θα...

Μάτια που κοιτούν. Τι ψάχνουν να βρουν; Χέρια που χωρούν. Τι άραγε να καρτερούν; Έσπασε –στη διαστολή της- η προσμονή, κοιτώντας κατάματα τον ήλιο. Ράγισε...

Έλεγα το “σ΄ αγαπώ” σε ραγισμένα παράθυρα και αδειανές κορνίζες. Σε γκρεμισμένους τοίχους και ξεσκισμένες από το χρόνο κουρτίνες, φώναζα μου λείπεις. Στ’ απόνερα πετούσα...

Στους αδιέξοδους δρόμους του μυαλού μου κάθε σου βλέμμα, κίνηση και μορφασμός πλανιέται και ορθώνει ανάστημα. Και εγώ, εύχομαι και προσεύχομαι να’ μουν μαζί σου...

Μπλοκαρισμένη σε μια καθημερινότητα που δε μου ταιριάζει. Και αν κάτι με κρατάει ακόμα, είναι ότι δεν άλλαξε ο τρόπος που με κοιτάει στα μάτια....

Όλα αλλάζουν, ακόμη και οι άνθρωποι, αν πραγματικά το πιστέψουν. Μόνο εγώ παραμένω στα ίδια. Φίδια σφίγγουν το ζωνάρι της ψυχής μου και μου κόβουν...