Μεταξύ μας

Συνοψίζοντας λοιπόν χωρίς να σπάω το μυαλουδάκι μου με παραπανίσιες σκέψεις βλέπω ότι οι άνθρωποι ξεχνούν εύκολα. Δεν είναι αυτό καθαυτό το θέμα που με...

Περιπλανιέμαι μέσα σε σκοτεινούς δρόμους και ψάχνω να βρω εκείνες τις στιγμές. Τις δικές μας! Αυτές τις γεμάτες από αλήθεια και θέρμη. Αναζητώ την ηρεμία...

Περπατάω και σκέφτομαι, σκέφτομαι, σκέφτομαι… Το μυαλό μου δε σταματά. Προβλήματα εδώ, προβλήματα εκεί. Το ένα δεν μου κάνει, το άλλο δεν μου αρέσει. Λίγα...

Χαίρετε. Μια από τις αγαπημένες μου συνήθειες είναι το περπάτημα στους δρόμους της Αθήνας. Αφενός γεμίζω παραστάσεις και αφετέρου ξεσκουριάζω λιγάκι. Όταν ο καιρός μου...

Ένας λαβύρινθος μέσα στο μυαλό μου. Στέκομαι καταμεσής ακίνητη και ψάχνω απεγνωσμένα ένα μονοπάτι. Μια διαδρομή που θα καταφέρει να με αποδεσμεύσει επιτέλους από το...

Θυμάμαι τη μέρα που μπήκες μέσα στο δωμάτιο κι έκατσες δίπλα μου. Μου χάιδευες τα μαλλιά και απλά με κοίταζες με μάτια γεμάτα φόβο. Φόβο...

Θυμώνω πολύ με τους ανθρώπους τώρα τελευταία. Όλο τους βλέπω και εκτροχιάζονται από το γύρο της αγάπης. Ξεφεύγουν από εκεί, γίνονται κυνικά επικίνδυνοι. Δε δίνουν...

Tα επόμενα φιλιά κράτα καλά μαζί σου, δεν θα υπάρξει γιατρειά αν θα μείνω πια μαζί σου. Τη ζωή που μου χρωστώ, άρχισα να τη θαυμάζω...

Αφορμή για το κείμενο αυτό, στάθηκε η συμπλήρωση των 10 χρόνων των εκδηλώσεων που πραγματοποιούνται σε όλη την Ελλάδα, κάθε πρώτη Κυριακή του Νοεμβρίου των...

Βάλε τα παπούτσια μου και βάδισε. Περπάτησε στον δρόμο μου. Συνάντησε τα τοπία μου, τα μέρη μου, τους ανθρώπους μου. Ζήσε εξ’ αρχής την ιστορία...

Από μικρή έμαθα να μοιράζομαι. Εθίστηκα στη προσφορά, την αλόγιστη, την άκρατη, την ανιδιοτελή. Έδινα μέχρι να μην έχω άλλα να δώσω. Προσέφερα ασταμάτητα αισθήματα...

  Σου γράφω. ¨Αγάπη μου¨, ξεκινάω, μα την ίδια στιγμή σκίζω τη σελίδα. Έπειτα κι άλλη, κι άλλη. Έχω γεμίσει το πάτωμα με τσαλακωμένες σελίδες....

Σαστισμένοι αναβάτες τρομαγμένων ονείρων μιας ζηλόφθονης γυναίκας, κοιτούν, με θαυμασμό το άνισο παιχνίδι ανάμεσα στους ξεγελασμένους ιππότες και στη μοίρα. Κατοικούν σε ανύπαρκτα κάστρα ανείπωτων...

Το σκότωσα το παιδί που είχα στην ψυχή μου και σε μια νύχτα μέσα, σαν να γέρασα απότομα. Ίσως γιατί όσο και να έψαξα, δεν...

Κι όταν δεν έχεις πια τι άλλο να πεις, σιωπάς άτσαλα…    Τόσο άτσαλα, που η σιωπή σου κραυγάζει το κενό και το φόβο που...

“Όταν κάτι χαλάει , φτιάξ’ το”, έτσι δε συνηθίζεται να λέγεται; Συνήθως, το να προσπαθούμε να φτιάξουμε κάτι χαλασμένο, μας κοστίζει πολύ περισσότερο από το να...

“Όλη η ζωή μου, μοιάζει με ένα ψέμα, ψέμα που δεν ντρέπομαι να πω. Όλη η ζωή μου, κόκκινη σαν αίμα, δίχως το δικό σου...

Πέρα από κάθε φιλοσοφία, πέρα από κάθε γνώση, πέρα από κάθε τι. Πιστεύω πως στο σώμα μας θυμάται και γνωρίζει πολλά περισσότερα από ότι το...

Δύσκολες οι ανθρώπινες σχέσεις… κουβαλούν το παρελθόν και των δυο. Τις πληγές, τις ανασφάλειες και τις ρουτίνες όλων των προηγούμενων σχέσεων. Παλιότερους ανοιχτούς λογαριασμούς, σιχτιρίσματα...

Η θάλασσα πνίγει τις πίκρες μου Μέρες που κάθομαι στη θάλασσα, στιγμές που μιλάω μαζί της, συζητάω με τον βυθό της, μπλέκομαι στην επιφάνεια της....

Κάθισα στο μπαλκόνι μου και της έστειλα μήνυμα με ένα περιστέρι που έκοβε βόλτες στα χρώματα του ήλιου. Ενός ήλιου που πήγαινε για ύπνο κατά...

Η δική μου απάντηση στην ερώτηση γιατί γράφω: Γράφω για μένα. Για να διαιρώ την ευαισθησία μου.  Ενίοτε να την πολλαπλασιάζω. Γράφω για να με...

«Να μάθεις να φεύγεις. Από την ασφάλεια τρύπιων αγκαλιών. Από χειραψίες που σε στοιχειώνουν. Από την ανάμνηση μιας κάλπικης ευτυχίας. Να φεύγεις -αθόρυβα, σιωπηλά, χωρίς...

Δήθεν σχέσεις; Ευχαριστώ, όχι πια… Φτάνοντας ηλικιακά στη δεκαετία των πρώτων -αντα, αποφάσισα πως το πλήρωμα του χρόνου έχει έρθει και μαζί έχει φτάσει η...