Μεταξύ μας

Η πόρτα άνοιξε. Σταγόνες βροχής  έπεσαν πάνω στο πέτο σου και με μια κίνηση βιασύνης, τις έδιωξες από πάνω σου. Το έκανες και κάπως ένιωσα...

Υποτάσσεσαι στην πραγματικότητα μηχανικά ψάχνοντας να βρεις τρόπους για να τα καταφέρεις γνωρίζοντας πως δεν υπάρχουν άλλα περιθώρια. Μόνο αν βρεθείτε σε έναν αδιέξοδο δρόμο...

  Ένοχοι κι οι δύο λοιπόν. Το κατηγορητήριο απεφάνθη. Απόφαση ορθή βάσει όλων των στοιχείων. Οι ευθύνες μοιρασμένες, λαβωμένοι οι δράστες.    Ισόβια καταδίκη. Υποχρεούστε...

Βάρη. Γεμίζει με αρνητικότητα κάποιος τη ζωή σου; Άρχισε το ξεφόρτωμα τότε. Μαυρίλα; έξω. Νεύρα; έξω. Αγένεια; έξω. Αχαριστία; έξω. Ρηχότητα; Έξω. Μειώνει την αυτοπεποίθησή...

Αφανείς επαναστάτες που με τις ιδέες και τον ζήλο τους να τις πραγματοποιήσουν θα σε εντυπωσιάσουν από τα πρώτα δευτερόλεπτα της γνωριμίας σας. Είναι εκείνοι...

Μπορεί που γεννήθηκες  να μην ήταν επιλογή σου. Μπορεί η «φύση» σου να μην ήταν επιλογή σου επίσης. Μπορεί να φοβήθηκες τον κόσμο, τα λόγια...

To παιδί που τα βράδια σιγοκλαίει, είμαι εγώ. Το αγόρι που έγινε ενήλικας έμαθε πως και οι άντρες είναι συναισθηματικοί. Δεν κλαίνε μόνο για χαμένους...

Τα κατάμαυρα μαλλάκια της έρχονταν σε πλήρη αντίθεση με το ολόλευκο νοσοκομειακό μαξιλάρι. Τα ταλαιπωρημένα της βλέφαρα, έκρυβαν τα ζωηρά καστανά της μάτια που τώρα...

Ξυπνάς πάντα την ίδια ώρα, ετοιμάζεσαι μηχανικά σαν καλοκουρδισμένο ρομποτάκι, αναλαμβάνεις τα καθήκοντά σου σαν μια – τέλεια – προγραμματισμένη μηχανή, πληρώνεις λογαριασμούς, επισκέπτεσαι υπηρεσίες...

Ουστ από εδώ, βρωμιάρα, ακούστηκε η φωνή του κοντόχοντρου ιδιοκτήτη των υψηλών προδιαγραφών καφενέ της συνοικίας.   Ουστ από εδώ, επανέλαβαν κάτι πιτσιρίκια μιμούμενοι τον κοντόχοντρο. Βρω...

Δεν μου έδειξες από την αρχή το αληθινό σου πρόσωπο. Πίστεψα πως ήσουν αληθινός, μα γελάστηκα. Πόσο ανόητη ήμουν στ’ αλήθεια. Πώς είναι δυνατόν κάτι...

Κοίτα.. Το ξέρω πως η Άνοιξη φέτος δε θα μοσχοβολά το ίδιο με άλλοτε.. Οι μεγάλοι δρόμοι της πόλης δε θα σε μεθούν με άρωμα...

Και κάτσε εσύ να κλαις και να χτυπιέσαι και σαν χταπόδι να κοπανιέσαι. Δεν σε αγάπησε γλυκιά μου. Ποτέ δεν το έκανε.Είναι ο τέρμα ανασφαλής....

Κοιτάζω το ημερολόγιο να δω καλά την ημερομηνία, τη μέρα, το μήνα, το έτος. Κάνω flash back στην ατζέντα του νου να θυμηθώ τα deadlines...

Ποιο είναι το πρώτο πράγμα που σας έρχεται στο μυαλό, όταν ακούτε για συναισθηματικούς ανθρώπους;   Μια κοινή απάντηση είναι ότι είναι πολύ αδύναμοι. Με...

Περιπλανιέμαι μέσα σε σκοτεινούς δρόμους και ψάχνω να βρω εκείνες τις στιγμές. Τις δικές μας! Αυτές οι γεμάτες από αλήθεια και θέρμη. Αναζητώ την ηρεμία...

Μανία που έχουνε οι άνθρωποι να κρύβουνε τ’αγρίμια που’χουν μέσα τους. Να τα καταχωνιάζουνε στο πίσω – πίσω μέρος του μυαλού τους κι’ άλλες φορές...

  Άτιμο πράγμα να τα κυβερνάει όλα το χρήμα. Τώρα να μου πεις δεν φταίνε πάντα μόνο αυτοί που το έχουν. Φταίνε και οι άλλοι...